بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٥ - ٢ روايات

سرکشي بر ديگران پيروز شويد تا سر به فرمان خدا بگذارند، و بر اساس طاعت الهي سلوک کنند. (ایشان در ادامه) فرمود: خداوند به شعيب پيامبر(عليه السلام) وحي کرد: من صد هزار نفر از قوم تو را عذاب خواهم کرد که چهل هزار نفرشان اهل معصيت و گناه‌اند و شصت هزار نفرشان هم از خوبان قوم تو هستند. شعيب(عليه السلام) عرض کرد: خداوندا، [برای] آن اشرار جز اين انتظار نيست؛ اما چرا آن خوبان عذاب مي‌گردند؟ پس خداوند وحي فرمود: چون در مقابل اهل معصيت مماشات به خرج دادند و به دلیل غضب من، غضبناک نشدند».

بر اساس اين روايت، آن گروه خاص که مردم به رفتار و گفتارشان اعتماد مي‏کنند، کساني‏اند که مردم آنان را با عنوان عالم و شخصيت‌هايي موجّه مي‏شناسند و سخنشان را مي‏پذيرند. اين اشخاص داراي صفات مشخصي هستند. آنان تظاهر به عبادت مي‏کنند: يَتَقَرَّؤُونَ ويَتَنَسَّکونَ. «يتقرّؤون» از ماده قرأ است. در صدر اسلام، کساني داراي مرتبه علمي بالا به‌شمار مي‏آمدند که قرآن و علوم قرآني را خوب مي‏دانستند و مي‏توانستند به ديگران تعليم دهند. اين افراد را «قرّاء» مي‏ناميدند. براي مثال، هنگامي که مي‏خواستند براي شهري، کشوري يا گروهي که تازه مسلمان شده بودند، مبلّغ بفرستند، يکي از اين قُرّاء را مي‏فرستادند، و آنان قرآن را به مردم تعليم مي‏دادند و تفسير مي‏کردند و به‌اين‌ترتيب، آنان را با معارف اسلام آشنا مي‏کردند. ازاين‌روي قرّاء، عالمان و دانشمندان برتر صدر اسلام به‌شمار مي‏آمدند. اما دراين‌ميان، افرادي نيز بودند که خود را به لباس قرّاء در مي‏آوردند، درحالي‌که صلاحيت اين