بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١١٤ - ٣ برخورد اجتماعي با توطئه &rlm ها

اردوگاه امام حسين(عليه السلام) را آغاز کند، نماز خواند و سپس گفت: يا خيلَ اللّه‏ ارْکبي و بِالْجَنَّه أبْشِري؛[١]‌ «اي لشکر خدا سوار شويد و به بهشت مژده يابيد». همچنين مردمي که در زمان سيدالشهدا(عليه السلام) مي‏زيستند، همه نماز مي‏خواندند و ادعاي مسلماني داشتند، و حکومت نيز ظاهر اسلامي داشت. در چنين وضعيتي سيدالشهدا(عليه السلام) تا بيست سال نتوانست از عدم مشروعيت حکومت دم بزند، مگر به‌صورت سرّي و خصوصي، و با افرادي معدود؛ و از همين روي بود که پس از مرگ معاويه ایشان، بنابر نقلي، به حاکم مدينه تسليت گفت.

در دوره‏هاي بعد نيز امامان معصوم(عليهم السلام) نمي‏توانستند صريحاً به مردم بگويند که حکومت‌ها باطل‏اند؛ زيرا خلفا به نام اسلام حکومت مي‏کردند، نه با نام کفر. اگر هم منکر خدا بودند، اظهار نمي‏کردند و به نام خليفه رسول‏الله‏(صلي الله عليه و آله) حکم مي‏راندند؛ چنان‏که هارون‌الرشيد پيش از زنداني کردن امام موسي‌بن‌جعفر(عليه السلام) بر سر مزار پيامبر اکرم(صلي الله عليه و آله) رفت و چنين عذرخواهي کرد: «يا رسول‏الله‏، از عزيمتي که نموده‌ام، پوزش مي‌خواهم؛ هدف من اين است که فرزند شما، موسي‌بن‌جعفر، را دستگير کرده، زنداني نمايم؛ زيرا او مي‌خواهد ميان امت شما تفرقه بيندازد و خون‌هاي بيچارگان را بريزد».[٢] درواقع، بهانه هارون اين بود که تأمين مصلحت جامعه اسلامي و ايجاد امنيت و رفع اختلاف از جامعه، مستلزم