بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢١ - ١ دو گرايش درزمينه مسئوليت اجتماعي افراد

نمايندگان مجلس هم ليبرال باشند، اجازه نمي‏دهند که سطح ماليات‌ها به‌منظور امکان خدمت بيشتر توسط دولت، بالا برود؛ چه، بايد ماليات‌ها از جيب خود آنها هم درآيد. اين گرايش امروزه در کشورهاي غربي و به‌ویژه کشورهاي سرمايه‏داري، بسيار رواج دارد و حتي آنان در تلاش‌اند تا اين فرهنگ را به کشورهاي ديگر هم صادر کنند.

در مقابل گرايش پیش‌گفته، گرايش ديگري وجود دارد که اساسش يک ديدگاه فلسفي و عقلاني و يا اعتقاد مذهبي است. بر اين اساس، هر فردي در برابر افراد ديگر و جامعه مسئول است، و چنان نيست که هرکس بتواند در زندگي، به هر قدر و هر شکلي که بخواهد، فعاليت کند و نگران مردم دیگر نباشد. فعاليت‌هاي اقتصادي هم تا آن حد آزاد است که به منافع کل جامعه ضرر نزند. منافع جامعه هم تنها بر اساس درآمد ملي، آن‌گونه که در کشورهاي غربي مرسوم است، تعيين نمي‏شود. در کشورهاي غربي وقتي درصدد سنجش ميزان رشد اقتصادي بر مي‌آيند، مجموع درآمدهاي کشور را در نظر مي‌گيرند و ديگر کاري به اين ندارند که اين درآمدها از چند درصد مردم به دست آمده و در اختيار چند درصد قرار گرفته است. زماني هم که درصدد تعيين درآمد سرانه برمي‌آيند، مجموع اين درآمد را بر تعداد افراد تقسیم مي‏کنند؛ اما ديگر کاري به اين ندارند که اين درآمد سرانه در دست چه کساني جمع شده است؛ چه‌بسا نود درصد مجموع اين ثروت، در اختيار تنها ده درصد مردم باشد و نود درصد مردم از گرسنگي رنج ببرند. اما گرايش مقابل، اين چگونگی محاسبه رشد اقتصادي و درآمد سالانه را زير سؤال برده،