بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٩ - ١ آيات

است که اين خصلت، مخصوص منافقان است و اساساً کافر نيازي نمي­بيند که امر به منکر يا نهي از معروف کند. منافق‌صفتان در جامعه اسلامي به‌گونه‌اي عمل مي‌کنند که بتوانند منکري را به‌جاي معروف و معروفي را به‌جاي منکر مطرح کنند. منافق می‌کوشد زمينه مناسبي فراهم کند تا عمل نيکويي ناپسند جلوه­گر شود و آن‌گاه نهي از معروف کند، و عمل ناپسندي، نيکو پنداشته شود و آن‌گاه امر به منکر کند. چنين عملي تنها از نفاق ريشه مي­گيرد نه از کفر؛ چراکه کافر آنچه مي­خواهد، بدون اين جلوه‌گري‌ها و وانمودها، از خود بروز مي­دهد، اما منافق وانمود مي­کند که مسلمان و به اسلام علاقه‌مند است، ليکن بايد اين کارهاي خجالتي و عفاف و حيا را کنار گذاشت. در توجيه اين عمل خود، منافق می‌کوشد نشان دهد که اين‌گونه امور از اسلام نيست و يا چنين وانمود مي­کند که قرائت ما از اسلام اين نيست؛ اين قرائت قديمي‏ها بود که مي‏گفتند اسلام حيا و شرم را دوست دارد نه قرائت جديدي‌ها.

ب) ضرورت و وجوب امر به معروف و نهي از منکر: بر اساس آيه شريفه وَلْتَکنْ مِنْکمْ أُمَّه يَدْعُونَ إِلَي الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکرِ وَ أُولئِک هُمُ الْمُفْلِحُونَ؛[١] «و بايد از ميان شما گروهي باشند دعوتگر به خير که به نيکي فرمان دهند و از ناشايستي باز دارند و اينان رستگاران‌اند»، امر به معروف و نهي از منکر، امري ضروري در جامعه اسلامي است.

درباره اين آيه شريفه، بحث‌هايي صورت گرفته است که آيا دعوه الي