بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٤٧ - ١ آيات

در تعيين مصداق، جاي معروف و منکر را عوض مي­کنند؛ يعني به چيزي امر مي­کنند که مصداق منکر است و از چيزي نهي مي‌کنند که مصداق معروف است؛ درواقع، آنان در جامعه، معروف را منکر، و منکر را معروف جلوه مي‌دهند و با سوءاستفاده از مفاهيم و تبليغ‌هاي غلط و شيطاني درصددند تا به اهداف و مقاصد خود دست يابند. براي نيل به اين هدف، آنان نخست زمينه‌اي فراهم مي‏کنند تا مجموعه‌ای از امور، خوب وانمود شود، و سپس به انجام آن امر مي‌کنند يا نخست بر برخي کارهاي خوب دست مي­گذارند تا وانمود کنند که آن کارها ناپسند است و سپس از انجام آن نهي مي‌کنند.

در وضعيت کنوني، ما در جامعه خود نيز شاهديم که برخي می‌کوشند تا معروف را منکر، و منکر را معروف جلوه دهند. ريشه‏ هاي نفاقي که هنوز هم در کشور ما شاخه‏هايي دارد در پی چنين هدفي است. برای نمونه، براي انسان و به‌ویژه بانوان يک مفهوم ارزشي به نام حيا وجود دارد، که قرآن هم از آن تعريف و تمجيد مي‌کند. درباره داستان دختران شعيب(عليه السلام)، نقل گرديده زماني که يکي از دو دختر ایشان درصدد بود تا دعوت پدر از موسي(عليه السلام) را به ايشان ابلاغ کند، بسيار با عفاف و حيا به اين امر اقدام ورزيد: فَجَاءتْهُ إِحْدَاهُمَا تَمْشِي عَلَي اسْتِحْيَاء قَالَتْ إِنَّ أَبِي يَدْعُوک لِيَجْزِيَک أَجْرَ مَا سَقَيْتَ لَنَا فَلَمَّا جَاءهُ وَقَصَّ عَلَيْهِ الْقَصَصَ قَالَ لَا تَخَفْ نَجَوْتَ مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ؛[١] «ناگهان يکي از آن دو به سراغ او آمد درحالي‌که با نهايت حيا گام بر‌مي­داشت، گفت: پدرم از تو دعوت مي‌کند