بزرگترین فریضه - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٥٠ - ١ آيات

الخير واجبي افزون بر امر به معروف و نهي از منکر است يا اينکه امر به معروف و نهي از منکر، يکي از مصاديق دعوت به‌سوي خير است؟ ولي درهرصورت، ترديدي نيست که در اسلام چيزي به نام دعوت به‌سوي خير وجود دارد که همان ارشاد فرد جاهل است. خداوند هيچ‌گاه راضي نمي‌شود که انسان‌ها در برابر یکديگر بي‏اعتنا باشند، بلکه موظف‌اند درصورتي‌که کساني در جهل به‌سر مي‌برند، تعليمشان دهند، اگر در غفلت‌اند، آنان را متنبه سازند، اگر آلوده به گناه‌اند، آنان را از انجام معصيت نهي و به انجام واجبات، امر کنند. ‏

ج) امر به معروف و نهي از منکر، سلاحي در دستان پيامبر(صلي الله عليه و آله): در آيه شريفه الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَکتُوباً عِنْدَهُمْ فِي التَّوْره وَالاْنْجِيلِ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْکر؛[١]«کساني که از فرستاده و پيامبر امّي پيروي مي‏کنند، که نام و نشان او را در تورات و انجيل که در نزدشان است، نوشته مي‏يابند، همو که آنان را به نيکي فرمان مي‏دهد و از ناشايستي باز مي‏دارد»، تصريح شده است که پيامبر اکرم(صلي الله عليه و آله) از امر به معروف و نهي از منکر به‌منزله سلاحي براي تحت تأثير قرار دادن پيروان خود استفاده مي‌کردند تا ريشه‌هاي انحراف در آنان شکل نگيرد.

د) امر به معروف و نهي از منکر، ويژگي مثبت اهل کتاب: هر‌چند قرآن کريم اهل کتاب را بارها به دليل ويژگي‌هاي منفي‌شان مذمت کرده است، در مواردي نيز گروهي از آنان را تمجيد کرده است. در آيه لَيْسُواْ