حق ندارد، اين پرسش مطرح مى‏شود كه اصولاً مفاهيم اعتبارى چگونه توسط عقل اعتبار يا انتزاع مى‏شوند؟ تا آنجا كه ما مى‏دانيم، علامه طباطبايى„ اولين فردى است كه چگونگى پيدايش مفاهيم اعتبارى را به خوبى تبيين كرده است. ايشان در توضيح فرمايش خود اين مثال را مى‏زنند: در مفاهيم اجتماعى يا سياسى كلمة «سر» و مشتقات آن را بسيار به كار مى‏بريم؛ مى‏گوييم: سردمدار، سركارگر. كلمة «رئيس» يا «رياست» از كلمة «رأس» اخذ شده است كه «رأس» به معناى «سر» است. «رئيس» يعنى سردار، سردسته يا سرپرست، و «رياست» به معناى رئيس بودن و سرورى كردن است. مقام رياست يك مفهوم اعتبارى و ناشى از اعتبار است، نه يك واقعيت عينى و خارجى. اين امر صرف اعتبار است كه امروز به كسى مقام رياست را مى‏دهند و روز ديگر آن را لغو مى‏كنند. سؤال اين است كه مفهوم اعتبارى «رياست» چگونه پيدا مي‌شود و انسان‌ها چگونه آن را مى‏سازند و در محاورات روزمره و اجتماعى خود به كار مى‏گيرند؟

علامه طباطبايى مى‏فرمايند: در ابتدا انسان به وجود خود و نقشى كه «سر» در بدن انسان دارد توجه كرد، و اينكه اندام‏هاى بدن ـ با اينكه هر كدام كارهاى مهمى را انجام مى‏دهند ـ از «سر» فرمان مى‏گيرند. مغز، مركز فرماندهى بدن است و به وسيلة سلسله اعصاب، همة اندام‏هاى بدن را به كار وا مى‏دارد و فعاليت همة اندام‏ها از «سر» رهبرى مى‏شود. مقام فرماندهى در بدن انسان، كه يكى فرمان مى‏دهد و ديگران عمل مى‏كنند، در «سر» متمركز است. وقتى خواستيم شبيه اين حالت و وضعيت را به جامعه منتقل كنيم، مى‏گوييم: آن مقامىكه در جامعه فرمان مى‏دهد و ديگران بايد عمل كنند، شخصى است كه داراى مقام فرماندهى و «سر بودن» است كه در عربى از آن به «رياست» تعبير مى‏شود. بنابراين، مفاهيم اعتبارى از راه عاريه گرفتن و استعاره از امور عينى و حقيقى به دست مى‏آيد؛ مثل مفهوم سر كه ابتدا آن را در پيكر خود در نظر مى‏گيريم، آن‌گاه شبيه آن را در جامعه به كار مى‏بريم.[١]

[١]همان، ص ١٤٦.