پاسخ استاد به جوانان پرسشگر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٨١ - پاسخ شبهه فوق

٢. «إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ»[١]

سرپرست و ولى شما تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آورده‌اند، همان‌ها كه نماز را بر پا مى‌دارند و در حال ركوع زكات مى‌دهند.

٣. «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الاَْمْرِ مِنْكُمْ ...»[٢]

مطابق اين آيه همان‌گونه كه اطاعت از خداوند لازم است اطاعت از پيامبر و اولى‌الامر ـ كه در روايات ما به دوازده امام(عليهم السلام) تفسير شده‌اند ـ نيز لازم و واجب شمرده شده است و چون امر به اطاعت به نحو مطلق بيان شده است شامل همه امور فردى و اجتماعى مى‌شود.

٤. «وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُول إِلاّ لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللّهِ ...»[٣]

ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر براى اين كه به فرمان خدا، از وى اطاعت شود.

اين آيه نيز به صراحت دلالت دارد كه پيامبران بى‌چون و چرا و در همه امور بايد مورد اطاعت قرار گيرند. (زيرا اينجا نيز اطاعت مطلق است و شامل همه امور مى‌گردد). البته اين لزوم اطاعت از پيامبر و پيروى از اوامر و نواهى او به دليل اذن خداست.

٥. «النَّبِيُّ أَوْلى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ ...»[٤]

چه اولويتى را كه در آيه آمده به معناى ولايت داشتن بگيريم و چه به معناى سزاوارتر، در هر دو صورت آيه دلالت دارد كه حق تصميم‌گيرى پيامبر درباره مردم بر حق تصميم گيرى آنها در حق خودشان مقدم است. همه مفسّرين به اين نكته اذعان دارند و بر اين اساس مردم بايد تصميم پيامبر را بر تصميم خويش مقدّم بدارند و حق مخالفت با تصميم و نظر ايشان را ندارند. البته آيه تنها درصدد بيان اصل ولايت رسول خداست و در صدد بيان محدوده آن ولايت نيست كه آيا محدوده ولايت و تقدّم تصميم پيامبر بر سايرين، تنها در امور اجتماعى است و يا علاوه بر امور اجتماعى شامل امور شخصى نيز مى‌شود.