نخست آنكه طرح شبهات به صورت يك جريان سالم علمى در يك محفل آكادميك يا مناظره با صاحب‌نظران و انديشمندان اسلامى براى دشمنان اسلام سودى در بر نخواهد داشت زيرا با پاسخ‌هاى در خور عالمان دين مواجه خواهند شد. پس به ناچار در جهت هدف خود اين شبهات را از فضاى علمى و جايگاه صحيح خود خارج مى‌كنند و در ميان افرادى كه توانايى و تخصص پاسخ به اين سؤالات را ندارند طرح مى‌نمايند و در اقشار مختلف جامعه رواج مى‌دهند و اين كار را با شيوه‌هاى مختلف ادبى و هنرى و از طريق همين شگردهاى مخرّب روانى تبليغاتى انجام مى‌دهند.

نكته ديگر آنكه: رواج ارزشهاى غربى بيش از آنكه به اتكاء مبانى نظرى انجام شود، عمدتاً از طريق روشهاى عملى و تبليغات غيرمستقيم صورت مى‌گيرد. ترويج بى‌بند و بارى و شهوترانى و كامجويى‌هاى غير اخلاقى و لذّت‌پرستى همه در جهت توسعه و رواج همين ارزشها و دستاوردهاى فرهنگ غرب است.

بطور كلّى، نقش تبليغات اين است كه با مغالطه و جوسازى و شيوه‌هاى روانى ناسالم و انواع شگردها، تلاش عالمان دين و آگاهان به معارف اسلامى را براى پاسخ به شبهات دينى بى‌اثر مى‌كنند و جواب شبهه‌ها را از نظر دور مى‌كنند و با همين شيوه مخرّب چنان مفاهيم و ارزشهاى غربى را مطلق و مقدس جلوه مى‌دهند و آنها را به صورت بتى در مى‌آورند كه كسى جرأت نقد آنها را نمى‌كند و اگر سخنى در اين زمينه گفته شود گوينده آن متهم به ارتجاع و كهنه‌پرستى و واپس‌گرايى مى‌گردد.

حاصل آنكه: دشمن در راستاى هدف كلى خود يعنى دين زدايى و گستراندن تسلط و نفوذ خود، القاء شبهات را براى بى‌تفاوت كردن افراد‌؛ و طرح ارزشهاى غرب را به خاطر سرسپرده كردن آنها با بهره‌گيرى از شيوه‌هاى تبليغاتى انجام مى‌دهد.

استفاده از اين شيوه‌هاى تبليغاتى مستمر مى‌تواند آثار عميق و خطرناكى در فرهنگ مردم بر جاى گذارد تا آن‌جا كه ممكن است نسل جديد كه هدف سم‌پاشى‌ها و تبليغات ضد فرهنگى دشمن قرار گرفته است هويت ملّى و دينى و اصالت خويش را فراموش كند و تحت تأثير تبليغات فاسد دشمن شخصيت مسخ شده‌اى را بپذيرد. و اين چيزى است كه نظريات روان‌شناختى و تجارب عينى آن را تأييد مى‌كند.