جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٣ - ٨ پيروزى نهايى حق

شد. براى توضيح اين قانون اشاره به دو مقدمه لازم است:

مقدمه نخست آن كه: چنان كه پيش از اين نيز اشاره كرديم، آزادى انسان در رفتار و سلوك فردى و اجتماعى اش، و اختيار او در پيمودن راه خير يا شر، مورد اراده و مشيت و مقتضاى حكمت بالغه الهى است. خداوند قدرت و توان حركت در هر يك از اين دو طريق را در اختيار انسان گذاشته است. اراده الهى چنين است كه هم كسانى كه در راه بهشت گام مى‌زنند ميل و قدرت حركت در مسير جهنم را داشته باشند، و هم كسانى كه راه جهنم را مى‌پويند، بتوانند در راه بهشت نيز گام بردارند. اين امر موجب مى‌شود تا هر دو گروه، آزادانه در راه مقصد انتخاب شده خود طىِّ طريق كنند. آياتى از قرآن مجيد هم كه دلالت دارد بر اين كه خداى متعال هم كسانى را كه راه خير را برگزيده اند يارى مى‌كند و هم كسانى را كه راه شرّ را انتخاب كرده اند، در واقع به همين معنا است؛ از جمله اين آيه شريفه:

مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعاجِلَةَ عَجَّلْنا لَهُ فِيها ما نَشاءُ لِمَنْ نُرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنا لَهُ جَهَنَّمَ يَصْلاها مَذْمُوماً مَدْحُوراً. وَ مَنْ أَرادَ الاْخِرَةَ وَ سَعى لَها سَعْيَها وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ كانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُوراً. كُلاًّ نُمِدُّ هؤُلاءِ وَ هَؤُلاءِ مِنْ عَطاءِ رَبِّكَ وَ ما كانَ عَطاءُ رَبِّكَ مَحْظُوراً؛١ آن كس كه با سعى و كوشش خود متاع فانى دنيا را طالب است، به زودى هر كه را خواهيم (نصيبى) از آن مى‌دهيم، سپس دوزخ را نصيب او مى‌كنيم تا در حالى كه مورد نكوهش و طرد قرار گرفته است بدان در آيد؛ و كسانى كه طالب آخرت باشند و براى آن به قدر طاقت بكوشند، مشروط به اين كه ايمان داشته باشند، از سعى و تلاش آن‌ها قدردانى مى‌شود. ما به هر دو گروه، دنياطلب