جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٧٤ - ٨ پيروزى نهايى حق
و آخرت جو، به لطف خود مدد خواهيم كرد، كه از لطف و عطاى پروردگار تو هيچ كس محروم نخواهد بود.
مقدمه دوم: چنان كه در مباحث قبلى، به مناسبت، خاطرنشان كرديم، در خلقت عالم آن چه اصالتاً و بالذّات مطلوب است، تحقق خير و كمال است، اما در كنار خيرات و كمالات، برخى از شرور و نقصها نيز ـ كه در جريان كلى، از لوازم آن مقصودهاى اصلى هستند ـ به تبع آنها مطلوبند و به اصطلاح، مقصود بالعرض هستند. از جمله، در مورد انسان، خداوند متعال انسانها را نيافريده تا با سوءاستفاده از اختيار خود جهنّمى شوند، بلكه خواسته تا با حسن استفاده از اختيار خود به بهشت در آيند. از اين رو جهنمى شدن و سقوط انسانها خارج از اراده خداوند نيست؛ ولى اين وضع تبعاً و بالعرض ملحوظ و مراد خداوند است نه اصالتاً و بالذات.
اكنون پس از ذكر دو مقدمه مذكور بايد بگوييم، از آن جا كه اراده خداى متعال در اصل بر خير و سعادت و رشد و كمال انسان و بهشتى شدن وى است، زندگى فردى و اجتماعى انسان چنان تدبير و تقدير شده است كه كسانى كه در طريق خير و كمال گام مىزنند و راه بهشت را بر مىگزينند بيشتر مورد امداد الهى قرار مىگيرند و سرانجام نيز همينها به پيروزى قطعى و نهايى دست خواهند يافت. خداى متعال، هم مؤمنان، صالحان و مجاهدان راه خدا را، و هم مخالفان و دشمنان آنان را آزادى اراده و عمل مىدهد و به هر دو گروه زمينه فعاليت مىبخشد و هر دو را با اسباب و وسايل و عِدّه و عُدّه مجهز مىسازد؛ لكن به گروه نخست كه در راه خدا مجاهده و پيكار مىكنند عنايتى خاص دارد و ضمن تأييد و نصرت آنان، در نهايت آنها را به پيروزى مىرساند. البته اين پيروزى بى حساب و كتاب