جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٩٧ - هـ) توجه به عوامل بازدارنده و خنثى كردن آن  ها

در پاسخ بايد بگوييم كه البته هيچ يك از دو مرحله حيات پس از مرگ، يعنى «زندگى برزخى» و «زندگى اخروى»، اختصاص به شهدا ندارد و همه انسان‌ها از اين دو حيات بهره مند خواهند بود، لكن اين بهره مندى براى همه يكسان و همانند نيست. بعضى از انسان‌ها داراى حيات برزخى و زندگى اخروى نامطلوب و همراه با سختى و تلخى و شقاوتند و پاره اى ديگر، در هر دو حيات قرين لذت و سعادت خواهند بود.

خداى متعال درباره گناه كاران و كسانى كه پاى بند به حدود الهى نيستند و در آخرت اهل جهنم خواهند بود، مى‌فرمايد:

إِنَّهُ مَنْ يَأْتِ رَبَّهُ مُجْرِماً فَإِنَّ لَهُ جَهَنَّمَ لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى؛١محققاً هر آن كس كه گنهكار بر پروردگارش وارد شود جهنم براى او است؛ در آن نه مى‌ميرد و نه زندگى مى‌يابد.

در جايى ديگر نيز درباره آنان مى‌فرمايد:

وَ يَتَجَنَّبُهَا الأَْشْقَى. الَّذِى يَصْلَى النّارَ الْكُبْرى. ثُمَّ لا يَمُوتُ فِيها وَ لا يَحْيى؛٢ و آن كه شقى ترين (مردم) است از آن (پند و موعظه الهى) دورى گزيند؛ همان كس كه در آتشى بزرگ در آيد؛ آن گاه در آن نه مى‌ميرد و نه زندگى مى‌يابد.

بى شك ميان مرگ و زندگى واسطه اى وجود ندارد؛ از اين رو ممكن است اين پرسش به ذهن بيايد كه مقصود آيه از اين جمله كه «جهنّميان نه مى‌ميرند و نه زندگى دارند» چيست؟

در پاسخ اين سؤال مى‌توان گفت: اين كه مرگ ندارند بدان علت است كه پيوسته داراى احساس و ادراك هستند و عذاب و تلخى كيفر گناهانى را