جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨٦ - هـ) توجه به عوامل بازدارنده و خنثى كردن آن ها
مربوط به جنگ و غير آن، در بر مىگرفت؛ اما آيات ديگرى هم در قرآن كريم داريم كه به طور ويژه مصايب و حوادث ميدان جنگ را مورد توجه قرار مىدهد و آنها را نيز جزو قضا و قدر و حوادثى معرفى مىكند كه خداى متعال طرّاحى و تقدير فرموده و از قبل برنامه ريزى شده است و تا خدا نخواهد به كسى آسيبى نخواهد رسيد.
از جمله اين آيات مىتوان به اين آيه شريفه اشاره كرد كه مىفرمايد:
وَ ما أَصابَكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعانِ فَبِإِذْنِ اللّهِ؛١ و روزى كه (در احد) آن دو گروه با هم برخورد كردند، آن چه به شما رسيد به اذن خدا بود.
در آيه اى ديگر نيز در همين باره مىفرمايد:
قُلْ لَنْ يُصِيبَنا إِلاّ ما كَتَبَ اللّهُ لَنا؛٢ (اى پيامبر) بگو: جز آن چه خدا براى ما مقرّر داشته هرگز به ما نمىرسد.
كسانى در بين مسلمانان بودند كه در واقع، شركت در جهاد را خوش نمىداشتند، ولى به مجاهدان به دروغ مىگفتند كه ما هم اگر مىتوانستيم با شما براى جنگ با دشمن به جبهه مىآمديم، و بر اين گفته دروغ خود به خداى متعال سوگند مىخوردند. بعضى ديگر از آنان بودند كه از پيامبر گرامى اسلام(صلى الله عليه وآله) مىخواستند تا از رفتن به جبهه و شركت در جنگ معافشان بدارد. گروهى ديگر نيز بودند كه اگر جنگ به نفع مسلمانان مىشد، آنان ناراحت و غمگين مىشدند و در صورتى كه مسلمانان شكست مىخوردند و با حوادث تلخ مواجه مىشدند، سبب شادمانى آنان مىگشت و مىگفتند: ما اين حوادث تلخ را از قبل پيش بينى مىكرديم، از
[١] آل عمران (٣)، ١٦٦. [٢] توبه (٩)، ٥١.