جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٩٩ - هـ) توجه به عوامل بازدارنده و خنثى كردن آن  ها

ناگزير در جهان آخرت مى‌بايد به پاداش زحمات و تلاش‌هاى خود برسند.

اگر حيات برزخى و اخروى را با زندگى اين جهانى مقايسه كنيم به اين نتيجه مى‌رسيم كه دنيا را در مقايسه با برزخ و آخرت حقيقتاً نمى‌توان حيات و زندگى ناميد. آرى، حيات حقيقى و راستين جز در آخرت، آن هم تنها براى انسان‌هاى كامل و وارسته ـ به ويژه شهدا كه مورد بحث ما هستند ـ مصداقى ندارد. خداوند در اين مورد مى‌فرمايد:

وَ ما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا إِلاّ لَهْوٌ وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ؛١ اين زندگى دنيا جز بازيچه و سرگرمى نيست و محققاً آخرت همان زندگى حقيقى است؛ اگر مى‌دانستند.

بنابراين شهيد با غلطيدن در خون خويش و شهادت در راه خدا نمى‌ميرد، بلكه به حيات جاويد مى‌رسد؛ حياتى كه زندگى دنيا با تمامى زرق و برق هايش، در پيش آن بازيچه اى بيش نيست. و به راستى اگر كسانى به چنين باورى برسند، آيا به هنگام نبرد كمترين نگرانى و دغدغه اى نسبت به مرگ خواهند داشت؟!