جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٩٣ - هـ) توجه به عوامل بازدارنده و خنثى كردن آن ها
ايجاب مىكند كه مؤمنان تا آن جا كه در توان دارند به وظايف خود عمل كنند و بدانند كه آن چه مقدّرشان باشد، چه مرگ و چه زندگى، همان خواهد شد. چنين باور و نگرشى سبب مىشود تا آنان بدون ترديد و تزلزل و با آرامش و طمأنينه، و مصمم و مستحكم كار خود را پيش برند. آرى، كافران در نتيجه همين منطق غلط و بينش نادرست، همواره دستخوش درد و دريغ و آه و افسوس اند كه چرا چنين شد و چرا چنان نشد، و يا اى كاش چنين كرده بوديم و چنان نكرده بوديم.
در آيه اى ديگر نيز در همين باره مىفرمايد:
أَيْنَ ما تَكُونُوا يُدْرِكْكُمُ الْمَوْتُ وَ لَوْ كُنْتُمْ فِي بُرُوج مُشَيَّدَة؛١ هر كجا باشيد مرگ شما را در مىيابد؛ هرچند در برجهاى محكم باشيد.
اين آيه نيز در بين آيات جهاد آمده و از اين رو مربوط به جهاد است و به چاره ناپذيرى مرگ و بيهوده بودن ترس از آن اشاره دارد.
ب) مرگ انتقال است نه نيستى: يكى ديگر از تعاليم قرآن كريم براى مبارزه با ترس از مرگ اين است كه به مؤمنان و جهادگران راه خدا اين حقيقت را متذكر مىشود كه انسان با مرگ يا كشته شدن از بين نمىرود و مرگ به معناى نيستى و معدوم شدن نيست، بلكه سرآغاز حياتى ديگر است؛ حياتى كه در آن، مؤمنان و مجاهدان راه خدا قرين لذت و سعادت و نعمتها و مواهب بى كران الهى خواهند بود.
كافر كه مرگ را نيستى مىداند، پيوسته با ترديد و تزلزل و ترس و وحشت به ميدان نبرد گام مىنهد، اما مؤمن به عشق دست يابى به مقام
[١] نساء (٤)، ٧٨.