جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٦ - حرب و محاربه

بر افروزند، خداوند آن آتش را خاموش سازد، و به فساد و تبهكارى در زمين كوشند، و خداوند فساد پيشه گان و تبهكاران را دوست نمى‌دارد.

در آيه اى ديگر مى‌فرمايد:

فَإِمّا تَثْقَفَنَّهُمْ فِى الْحَرْبِ فَشَرِّدْ بِهِمْ مَنْ خَلْفَهُمْ لَعَلَّهُمْ يَذَّكَّرُونَ؛١(اى پيامبر) اگر در جنگ بر ايشان دست يافتى با سركوبى ايشان كسانى را كه در پى ايشان (و پيرو آنان)اند پراكنده ساز، شايد به خود آيند و متوجه شوند.

در آيه اى ديگر چنين آمده:

فَإِذا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُوا فَضَرْبَ الرِّقابِ حَتّى إِذا أَثْخَنْتُمُوهُمْ فَشُدُّوا الْوَثاقَ فَإِمّا مَنَّا بَعْدُ وَ إِمّا فِداءً حَتّى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزارَها؛٢ پس چون (درجنگ) با كفار روبه رو شديد، گردن هايشان را بزنيد تا دشمن از پا درآيد و زمين گير شود، سپس بندها را محكم كنيد (و اسير گيريد) و سپس يا بر آنان منّت نهيد و بدون عوض آزادشان كنيد و يا فديه بگيريد تا اين كه جنگ پايان پذيرد.

در اين سه آيه واژه «حرب» درست در معناى كلمه «جنگ» در فارسى به كار رفته است.

اما در يك آيه، واژه «حرب» در معنايى غير از مفهوم مصطلح «جنگ» به كار رفته است؛ آن جا كه مى‌فرمايد:

يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِيَ مِنَ الرِّبَواْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ * فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْب مِنَ اللّهِ وَ رَسُولِهِ؛٣ اى