جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٠٦ - جنگ ايران و روم
سال بعد اتفاق خواهد افتاد. اين در واقع خبرى غيبى و يك پيش گويى است كه خداوند قبل از اتفاق اين حادثه، مسلمانان را از آن آگاه مىكند. به گواهى تاريخ در كمتر از ده سال از تاريخ نزول اين آيه، روم در جنگ ديگرى بر ايران پيروز شد.
پيش گويى و خبر غيبى دوم در مورد شادمانى مؤمنان و مسلمانان به هنگام غلبه روميان بر ايرانيان است: وَ يَوْمَئِذ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ. در مورد اين موضوع اين سؤال مطرح مىشود كه چرا در آن روز ـ روز پيروزى روم بر ايران ـ مؤمنان شاد مىشوند؟ مفسران براى شادمانى مؤمنان در اين روز دو علت ذكر كرده اند:
يكى اين كه، چون روميان، مسيحى و موحد و اهل كتاب، و ايرانيان در آن زمان مشرك بودند، از اين رو مسلمانان از پيروزى خداپرستان و پيروان توحيد بر مشركان خوشحال گرديدند.
دوم اين كه، به نقل تاريخ و روايات، وقوع جنگ بدر تقريباً در همان مقطع تاريخى است كه روم بر ايران پيروز شد. همان طور كه مىدانيم، در كمال ناباورى، در اين جنگ، مسلمانان با همه ضعف و ناتوانى ظاهرى و نداشتن سلاح و تجهيزات و امكانات مالى، بر مشركان قريش كه تا دندان مسلح بودند پيروز شدند. اين پيروزى به شدت سبب خوشحالى و بالا رفتن روحيه مسلمانان و در هم شكستن روحيه دشمن شد.
بر اين اساس مىتوان گفت: جمله: «وَ يَوْمَئِذ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ» در اين آيات، خبر غيبى ديگرى است كه خداوند مسلمانان را از آن آگاه و آنان را بدان بشارت داده است.