همانا در مطالعه تواريخ علماي اعلام و مراجعه به تراجم فضلاي عالي مقام، لذت و ابتهاجي روي دهد از براي نفس،که تشويق کند انسان را به متابعت آثار ايشان و اقتداي به صالح افعال ايشان؛ و باعث شود که به اندک زماني از حضيض جهل به اوج علم و از مرتبه نقصان به مدارج کمال صعود نمايد. [١]

آيت الله العظمي بهجت نيز در اهميت بهره‌وري از سيره و ترجمه علما فرموده‌اند:

مطالعه تراجم علماي سلف و ملاحظه اعمال آنها، به منزله مراجعه به کتب اخلاق و اخلاقيات، معتبر و مؤثر است.[٢]

همچنین آيت‌الله سيّد مرتضي نجومي کرمانشاهي مي فرمودند:

اصولاًانسان انس پذير و اثرگير است، گيريم که لفظ انسان مشتق از اُنس باشد يا نباشد و شايد هم بروز و ظهور اين خوي در او سبب شده تا لفظ انسان را مشتق از انس بدانند.معاشرت و مؤانست با ديگران، آدمي را به خُلق و خوي آنان مي‌اندازد و تأکيد بر معاشرت و مؤانست با علما نيز به همين جهت است.

خواندن شرح حال علما وبزرگان، وجد و نشاطي را براي مستعدّان وشيفتگان معنويت مي‌آورد که گويي آن بزرگ زنده شده و ديگران در محضر او نشسته و به فيض اندوزي مستفيض اند، ترجمه حال و روش

[١]. قمی، شیخ عباس، ابتدای کتاب فوائد الرضویه: ج ١.

[٢]. رخشاد، محمدحسین، در محضر بهجت: ٩/٢.