غلامعلی رشید بسیاری از موارد بیان شده را جزئی از تاکتیک عملیات عنوان کرد و گفت: تاکتیک یک لفظ کلی است، به کارگیری صحیح و منطقی ابزار، پرسنل و امکانات و استفاده از راه کارهای مناسب "تاکتیک" می شود. وی افزود که بیش ترین سیستم هایی که می تواند فرمانده را در رعایت غافل گیری کمک کند سیستم اطلاعات، سیستم جنگال و سیستم شنود است. سیستم اطلاعات باید بسیار فعال باشد و بگوید دشمن الان در چه وضعیتی است، آرایش دشمن، گسترش دشمن، ترددهایش و … اگر اطلاعات قوی باشد می تواند مشخص کند که مثلاً این عملیات اصلاً از اساس لو رفته است.

امین شریعتی شیوه کنونی توجیه نیروها به منطقه عملیاتی و عبدالمحمد رئوفی شیوه کنونی اعزام ها و تبلیغاتی را که برای جذب و اعزام نیرو می شود از عوامل هشیاری دشمن اعلام کردند. شادمانی نیز خودداری یگان ها از تغییر وضعیت زمینِ مناطقی را که به آن مأمور می شوند از جمله شیوه های غافل گیری دشمن برشمرد.

احمد کاظمی سؤال مهمی درباره غافل گیری کرد و آن اینکه چگونه مشخص می شود که دشمن در مورد یک عملیات هشیار است یا در غفلت به سر می برد.

غلامعلی رشید در این باره گفت که قرار بود بعد از بحث غافل گیری روی دو نکته بحث شود: ١- علائم و نشانه های از بین رفتن غافل گیری، که اگر بتوانیم قبل از عملیات این را تشخیص بدهیم، خیلی می تواند ما را کمک کند. چه بسا اصلاً وارد عملیات نشویم یا تغییراتی بدهیم. ٢- چگونه بفهمیم و تعیین کنیم که دشمن هشیار نشده و در غفلت است.

محسن رضایی در پایان ضمن جمع بندی مطالب گفت: «اینها که گفته شد علم به مسئله است، معلومات است؛ مهم این است که آیا می توانیم یا نمی توانیم غافل گیری را رعایت کنیم؟ ظرفیت هر منطقه برای اینکه بتوانیم غافل گیری را رعایت کنیم چند یگان است؟ چند تا خودرو است؟ آیا لشکر ما می تواند تمام امکاناتش را توی منطقه ببرد و تأمین را هم رعایت کند؟ یا باید مثلاً ٣٠ درصد لشکر را به منطقه ببریم تا بتوانیم تأمینش را رعایت کنیم. ثانیاً به اندازه کافی که مطمئن هستید نیرو و امکانات پای کار ببرید یا مثلاً من ٥ گردان را می توانم اداره کنم و بیش از آن نمی توانم ... که اینها بحث های اجرایی است که باید در قرارگاه بحث شود.»[١]

[١] ٣٥. سند شماره ١٨٨٨٧/پ.ن مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ: جلسه فرملاندهان سپاه درباره غافل گیری دشمن (٦/٨/١٣٦٦، قرارگاه مرکزی سپاه - پادگان گلف اهواز، نوار ٢٦٧٥٢)، ص١٤ تا ١٠٢.