جمهوری اسلامی ایران برای تدارک قوای خود در جنگ با عراق و امریکا صرفاً بر توان و پشتیبانی داخلی متکی بود. ٩٠ درصد از درآمدهای کشور از فروش نفتی بود که به وسیلة کشتی های نفتکش از خلیج فارس صادر می شد. سواحل گستردة ایران در جنوب این امکان را فراهم کرده بود که به رغم حملات هوایی بی وقفة عراق به نفتکش ها و تأسیسات نفتی، صدور نفت ادامه یابد. گسترش دامنة حملات هوایی عراق به تنگة هرمز با وجود اینکه هزینة صدور نفت را برای ایران افزایش داده و حجم آن را محدود کرده بود، ولی به قطع آن منجر نشده بود. البته با ادامة این وضعیت، از درآمد نفت که در سال گذشته به کم تر از ٦ میلیارد دلار کاهش یافته بود، بیش از پیش کاسته می شد. هر چند صدور نفت ادامه داشت لیکن با گسیل قوای نظامی امریکا و متحدانش به خلیج فارس و شروع درگیری نظامی امریکا با نیروهای جمهوری اسلامی در این منطقه، احتمال مین گذاری و محاصره بنادر و جزایر ایران در خلیج فارس و دریای عمان و قطع صدور نفت چیزی نبود که از ذهن مسئولان جمهوری اسلامی به دور باشد.

از سوی دیگر، آثار کاهش درآمد دولت و تحریم بسیاری از تجهیزات نظامی و غیرنظامیِ وارداتی و مشکلات روزافزون خرید آن، روز به روز در یگان های عملیاتی نمود بیش تری می یافت. در برخی یگان ها به نیروها دو سه روز نان خالی یا نان و مربا داده می شد و در برخی نیز در شبانه روز یک وعده غذا داده می شد و صبحانه و شام از برنامة غذایی حذف شده بود و تأمین پوشاک گرم برای رزمندگان میسر نبود[١٣٦، ١٧٩]. کمبودها موجب شد طی بخشنامه ای سهم آرد و برنج و گوشت یگان های آفندی سپاه به ٧٥ درصد و یگان های مستقر در پشت جبهه به ٥٠ درصد کاهش داده شود [٢٣٩]. با توجه به خالی شدن انبارها، تجهیزات و جنگ افزارهای ناچیز وارداتی به سرعت از بنادر برای مصرف به جبهه های جنگ ارسال می شد[١٠٨]. با این حال یگان ها برای تأمین حداقل تجهیزاتِ اجرای مأموریت های خود دچار مشکل بودند. صنایع نظامی داخلی و کارگاه ها نیز برای اجرای طرح ها و تولید تجهیزات مورد نیاز جنگ با مشکلات مالی و کمبود قطعات مواجه بودند.[٨٠٧]

کاهش استقبال از اعزام نیرو به جبهه نیز از معضلات این دوره بود که علل مختلفی داشت: ١- جمهوری اسلامی تاکنون هر قطعنامه ای که شورای امنیت سازمان ملل دربارة جنگ صادر می کرد، چون در آن توجهی به حقوق ایران نشده بود، بلافاصله رد می کرد، اما پس از صدور قطعنامة ٥٩٨ ایران آن را رد نکرد و همین جوّی ایجاد کرد مبنی بر اینکه صلح نزدیک است و این وضعیت تأثیر منفی بر اعزام نیرو گذاشت. ٢- کاهش پشتیبانی از جبهه ها که دلیل اصلی آن کاهش درآمد دولت بود و تأمین حداقل خوراک و پوشاک و تجهیزات انفرادی رزمندگان را