ناو هواپیما بر "کلمانسو" به همراه چند کشتی جنگی دیگر در منطقه فعال بود. کشورهای ایتالیا، هلند و بلژیک نیز در خلیج فارس تعدادی کشتی جنگی و مین روب داشتند. آلمان غربی که تقاضای واشنگتن برای ارسال مین روب به خلیج فارس را رد کرده بود، موافقت کرد با استقرار نیروی جدید در دریای مدیترانه، فرصت لازم را برای امریکا در استفادة بیش تر از نیروهای خود در خلیج فارس فراهم آورد. ژاپن نیز ضمن حمایت مالی، طرح نصب سیستم هشداردهنده در خلیج فارس را ارائه کرد و تلاش نمود با نصب آن، به کشتی هایی که در این منطقه تردد می کنند، در زمان وجود خطر هشدارهای لازم را بدهد.

جدا از متحدین اروپایی امریکا، روابط مسکو و واشنگتن نیز تحت تأثیر تحولات خلیج فارس قرار داشت. بر اساس گزارشی که یونایتدپرس منتشر کرد: «نیروی دریایی امریکا و شوروی به دنبال برخورد نفتکش بریجتون به مین (٢/٥/١٣٦٦)، در زمینة خطرهای احتمالی در خلیج فارس و جمع آوری مین ها به طور مرتب با همدیگر همکاری اطلاعاتی می کنند.» همچنین امریکا اقدامات گسترده ای برای تقویت نیروهای خود در خلیج فارس به عمل آورد. آنها با تصویب قانونی، دامنة حمایت خود را از کشتی های کویتی تحت اسکورت، به کشتی های دیگر امریکایی گسترش دادند و اعلام کردند در صورت درخواست کمک از سوی سایر کشتی ها، امریکا به کمک آنها هم خواهد شتافت. امریکا برای استقرار نیروهای خود در منطقه، یک پایگاه نظامی در بحرین ایجاد کرد. تجاوزات هوایی این کشور به حریم هوایی شهرهای جنوبی ایران افزایش یافت طوری که هر هفته گزارش هایی از رؤیت هواپیما های امریکایی مخابره می شد. نیروهای امریکایی در کنار انتشار گزارش هایی مبنی بر محاصره و مین گذاری بنادر ایران، تمرین هایی برای پیاده شدن در سواحل ایران انجام دادند. تعدادی دلفین آموزش دیده نیز برای یافتن مین، به آب های خلیج فارس آورده شد. حلقة اقدامات نظامی امریکا، با اعزام زیردریایی هسته ای به منطقه تکمیل گردید. نیویورک تایمز نوشت: «در حال حاضر دو گروه از زیردریایی های نیروی دریایی امریکا در دریای عمان حضور دارند و منتظر فرمان حملة ریگان برای حمله به هدف هایی در ایران هستند.» روزنامة ملیت چاپ ترکیه نیز خبر داد که امریکا دستگاه های جدیدی روی آنتن اصلی پایگاه اینجرلیک در ترکیه نصب کرده است تا با تغییر جهت ٣٦٠ درجه به کنترل بحران در منطقه خلیج فارس کمک نماید.

در مجموع گسترش جنگ در خلیج فارس و خطرات ناشی از آن به حضور و همکاری نظامی گسترده شرق و غرب با سه نوع نظام و ایدئولوژی متعارض: کمونیستی در شوروی، سرمایه داری در غرب و سنتی پادشاهی در کشورهای منطقه، انجامید. آنها از انقلاب اسلامی و گسترش آن احساس خطر می کردند. حضور گستردة نظامی آنها در منطقه که هر روز بر میزان آن افزوده می شد، عملاً جبهة جدیدی برای جمهوری اسلامی در مرزهای آبی جنوب به وجود آورد؛ جبهه ای که توانایی نظامی آن را تجزیه و درآمدهای ارزی و اقتصادی کشور را به طور کامل