واینبرگر در کتاب خاطرات خود با اشاره به مقاله نیویورک تایمز، نوشته است:« من احکام لازمه جنگ را که خود اعلام کرده بودم، زیر پا گذاشتم. این احکام را در یک سخنرانی در نوامبر ١٩٨٤ در یک نشست مطبوعاتی اعلام کرده بودم. در این سخنرانی شش موضوع را مطرح کردم و عقیده داشتم این احکام لازمه اعزام نیرو است. شش موضوع مورد نظر به طور خلاصه عبارت بود از:

١ - منافع حیاتی ما در خطر باشد.

٢ - موضوع باید آن قدر برای امریکا و هم پیمانان ما مهم باشد که آماده اعزام نیروی کافی برای پیروزی باشیم.

٣ - اهداف سیاسی و نظامی که می باید تأمین کنیم کاملاً مشخص باشد.

٤ - برای دست یابی به اهداف خود نیروهایمان را معین کرده باشیم.

٥ - حتی المقدور از حمایت مردم امریکا مطمئن باشیم.

٦ - نیروهای امریکا تنها به عنوان آخرین چاره وارد جنگ شوند.[١]

ضمیمه گزارش ٣٠٦: دیدگاه گری سیک درباره مأموریت دبیرکل سازمان ملل و جنگ ایران و عراق

گری سیک، دستیار سابق کارتر، مأموریت دبیرکل را بسیار مشکل اما امکان پذیر دانست و درباره جنگ گفت: «علی رغم شعارها و تبلیغاتی که هر دو طرف سر می دهند اینک عراق و ایران به این نتیجه رسیده اند که ادامه جنگ برخلاف منافع و مقاصدشان است و اینک هر دو طرف بدون آنکه آشکارا بپذیرند، خواستار پایان مخاصمه هستند. به ویژه ایران که با توجه به موضع سیاسی انقلابیش و اظهارات آیت الله خمینی مبنی بر ادامه جنگ، نمی تواند آشکارا و عملاً خواستار پایان جنگ باشد، تمایل به ترک مخاصمه دارد. ...»

وی افزود: «٨ تا١٠ ماه گذشته دوره بسیار مهمی برای ایران تلقی می شود، زمستان سال گذشته ایران با هر آنچه که در اختیار داشت به عراق و بصره حمله کرد و موفق به شکستن خطوط دفاعی آن نشد. بنابراین رهبران ایران هر چند که در ظاهر آن را نمی پذیرند ولی می دانند که به احتمال زیاد یک حمله بزرگ دیگر چندان کارساز نخواهد بود. جنگ باعث شده تا تهدید مقابله ایران با دیگران افزایش یابد، سیاست نفت را تحت تأثیر قرار دهد و پیشرفت های داخلی و اقتصادی را با وقفه رو به رو سازد... در گذشته ادامه جنگ برای ایران از جنبه سیاست داخلی و دیگر مسائل نقشی مثبت ایفا می کرد ولی اینک با توجه به عواقب ناگوار ادامه جنگ، دیگر نمی توان گفت که جنگ نکات مثبتی در بر دارد. من به طور کلی در مورد قطعنامه سازمان ملل متحد خوشبین هستم نه به خاطر آنکه قطعنامه کامل و بدون عیب است و به ترک مخاصمه فوری بین دو کشور منجر می شود، بلکه به دلیل آنکه هر دو کشور پیروی از قطعنامه را بهترین راه خروج از درگیری های کنونی می دانند...»

گری سیک درباره موضع عراق و ایران برای اجرای قطعنامه گفت:

« عراق پافشاری می کند که باید از جمله اول قطعنامه شروع و آن را به ترتیب اجرا کرد. ولی ایران کلاً این مسئله را رد می کند. فکر نمی کنم حل مسئله از نظر دیپلماتیک کاری غیر ممکن باشد بلکه موضوع تنها یک هدف دشوار است و باید در راه آن زحمت کشید. در این مرحله دخالت غیر مستقیم دبیرکل سازمان ملل متحد در جریان ها بسیار مهم است. وی تنها چهره و شخصیت بین المللی است که در نظر ایران و عراق از اعتبار قابل توجهی برخوردار است. دبیرکل سازمان ملل متحد باید از موقعیت و موضع خود حداکثر بهره را برده و با طرفین متخاصم درباره اقدامات عملی به مذاکره بپردازد.»[٢]

[١] ٦١. مهران مفیدی طباطبایی، نبرد در خلیج فارس (فصلی از کتاب خاطرات کاسپار واینبرگر)، تهران - نشرصریر، ١٣٧٠، ص ٢٣.

[٢] ٦٢. خبرگزاری جمهوری اسلامی، نشریه "گزارش های ویژه" شماره ١٧٣، ١٨/٦/١٣٦٦، ص ٨ تا ١١، رادیو امریکا، ١٧/٦/١٣٦٦.