می خواهیم بکنیم. کلاً مأموریت هایی که در قبال جنگ می خواهیم داشته باشیم چه تغییراتی نسبت به قبل داشته باشیم. ما جنگ را چگونه می خواهیم به پایان ببریم؟ آیا با یک برخورد نظامی کور می خواهیم همه چیز را خراب کنیم تا به بغداد برسیم و روی ویرانه های بغداد یک نظام درست کنیم؟ آیا با یک حرکت سیاسی ذلت بار جلو برویم. گفتیم که ما در جنگ با عراق باید از سه پارامتر مهم نظامی، سیاسی و اجتماعی استفاده کنیم. در بُعد نظامی هدف ما ماشین جنگی و اقتصاد عراق است. در بُعد سیاسی از دوستان دشمن بکاهیم و بر دوستان خودمان بیفزایم. در بعد اجتماعی هم گام به گام حاکمیت اجتماعی رژیم عراق را از صحنه عراق حذف کنیم. این سه بُعد را باید با هم پیش ببریم. البته به قول نویسندة "هنر جنگ" بهترین فرمانده آن است که طرف مقابل را سالم ببلعد؛ یعنی کلاً همه حکومت و تشکیلات حریف را در اختیار بگیرد نه اینکه منهدم کند. منتها اگر نتوانستیم از روی اجبار و کراهت، با انهدام از دست دشمن خارج می کنیم. مثلاً از این پنجاه، شصت هزار اسیر عراقی، بیست هزار دارند ثبت نام می کنند برای جنگ علیه رژیم عراق. هرماه ٣٠٠ تا ٤٠٠ نفر عضوگیری می شوند.

یا در بُعد سیاسی مثلاً از کنفرانس غیرمتعهدها برای فشار به دشمن استفاده کنیم. آقای فیدل کاسترو گفته شوروی ها مشکلات دارند، زیاد با شما همکاری نمی کنند، به آنها فشار نیاورید ولی قول داده که از کنفرانس غیرمتعهدها به نفع ما و علیه امریکا استفاده کند. در بُعد اجتماعی هم با کمک و همکاری با مردم عراق و حل مشکلاتشان، تلاش کنیم حاکمیت اجتماعی رژیم عراق از بین برود و حاکمیت اجتماعی اسلام جایگزین بشود. اگر ما بتوانیم در این سه بُعد پیش برویم، رژیم عراق سقوط می کند.

فرمانده کل سپاه در بُعد سیاسی جنگ نمونه دیگری مثال زد: امسال امریکا می خواست از یک نقطه وحدتی که در دنیا علیه ما بود که ایران نباید در عراق پیروز شود استفاده کند. البته تا اینجا را همه دنیا قبول داشتند که ما نباید پیروز شویم، اما از اینجا به بعد اکثراً اختلاف داشتند در اینکه ایران از بین برود، امریکا بیاید در منطقه. امریکایی ها سیاست زیرکانه ای به کار بردند. قطعنامه ای علیه ایران صادر کردند ]قطعنامه٥٩٨[ و از همه امضا گرفتند و گفتند اگر ایران قبول کرد که خب؛ اگر قبول نکند مجبور است با همه درگیر شود و می خواستند از همین درگیری برای از بین بردن ما استفاده کنند. ما در قبال این قطعنامه موضع صریحی نگرفتیم، و شروع به کار سیاسی کردیم. آقای لاریجانی رفت با تک تک اعضای شورای امنیت صحبت کرد که این قطعنامه ١٧ اشکال دارد، مثلاً مرز بین المللی که در آن آمده، مشخص نیست. مرز بین المللی از نظر کی؟ طبق قرارداد الجزایر؟ آن را که عراق قبول ندارد. … که بعضی قبول نکردند و گفتند شما سفسطه می کنید. بعضی هم مثل آلمان، شوروی و چین گفتند شاید اینها درست می گویند و به این صورت وحدت آنها علیه ما از بین رفت. این یک کار سیاسی بود. حالا اگر ما در ابتدا شمشیر می کشیدیم که نه، ما تا بغداد می رویم. برویم چه کنیم؟ ما روابط