عبور، سه قاطر از دره به پایین پرت شدند که با تلاش برادران بار یکی که اهمیت بیش تری داشت پیدا شد و مجدداً بارگیری شد. به علت تأخیری که در حرکت ایجاد شد و همچنین مشکلاتی که به علت متصل شدن دو کاروان لشکر بدر و لشکر ویژه پاسداران و همچنین قاطی شدن کاروان قاطرها در بین نیروها، بروز کرد و خستگی نیروها و نبودن آب در مسیر، حرکت به کندی صورت می گرفت و برخی از ادامه حرکت بازماندند و تلاش فرماندهان برای همراه کردن آنها با کاروان نتیجه ای نداشت که با توجه به نزدیک شدن زمان روشنایی هوا و نگرانی از قرار گرفتن کاروان در دید دشمن، یکی از افراد راهنما همراه بازماندگان باقی ماند تا در موقعیت مناسب آنها را به بقیه برساند. به هر صورت، با سرعت دادن به حرکت، کاروان ها در ساعت ٦ صبح، به منطقه "بِتَرخَه" که دور از دید دشمن بود، رسیدند و به علت خستگی روی زمین دراز کشیدند. نیروها از نان و آذوقه ای که همراه داشتند خوردند و چون رودخانه و چشمه ای آنجا نبود، از آب سبز رنگ و کثیفی که آنجا بود برای خوردن و شست و شو استفاده کردند.

طبق بررسی ها و مشورت هایی که شد، مشخص گردید که عبور نیروها در روز از این منطقه، مشکلی ایجاد نمی کند، لذا قرار شد کاروان ها در گروه های٣٠ نفری حرکت کنند. اولین کاروان لشکر٩ بدر در ساعت ١١:٣٠ از بِتَرخَه حرکت کردند و حدود ساعت ١٦ به "گویزه" رسیدند. در مسیر کاروان ها تا گویزه حادثه ای رخ نداد. به علت ناهماهنگی ها در گویزه هیچ امکاناتی از جمله آذوقه فراهم نبود، آنجا تنها چشمه کوچکی وجود داشت که کفاف نیروها را نمی کرد. در آنجا از مسئولانی که از اتحادیه میهنی بودند در این باره سؤال شد، گفتند با ما هیچ صحبتی برای تهیه نان و غذا نشده و چون روستایی هم در اطراف نیست نمی توانیم چیزی فراهم کنیم، فقط مقداری نان داریم که می توانیم به شما بدهیم.

در ساعت ١٧ برادر دهقان از گویزه پیام رمزی به وسیله بی سیم پی آرسی ٧٧، برای برادر جعفری به یاغسمر ارسال کرد که مضمون آن چنین بود: «١- مشخص کنید که لشکر بدر برای رسیدن به نزدیک ترین محل برای زدن به هدف (یال گوجار و یال قمیش) از کدام مسیر حرکت کند. ٢- آب و آذوقه در مسیر نیروها تا هدف دقیقاً با مختصات مشخص و قبلاً هماهنگ شود. ٣- نیروهای لشکر ویژه پاسداران برای رسیدن به هدف (سه تپه مشرف به جنوب سفره، در سمت چپ باساوا) محل آب و غذا مسیر فوق تا هدف با مختصات دقیقاً مشخص شود.»

همچنین گزارشی از ساعت حرکت و رسیدن به نقاط مختلف و وضعیت نیروها و ناهماهنگی ها و نبودن امکانات و غذا، به سپاه سردشت مخابره شد تا به فرمانده قرارگاه رمضان داده شود.

با توجه به وضعیت موجود و خستگی و کوفتگی نیروها و در حالی که نیروها باید حدود ٨ ساعت دیگر پیاده روی کنند تا به پای کار برسند و سپس عملیات و درگیری با دشمن را شروع کنند، مسئولان یگان ها معتقد بودند که در این وضعیتِ نبودن آب و غذا و امکانات و مسیر طولانی که در پیش است، نیروها توانی برای اجرای عملیات ندارند و نمی توان عملیات را