می کند، واشنگتن را پشت سر عراق و در حمایت از این کشور قرار داده است. ولی "فرد اگسل گارد" کارشناس امور خاورمیانه مرکز مطالعات استراتژیک و بین المللی - که یک مرکز تحقیقات خصوصی است - گفته است: «اگرچه امریکا درصدد است از پیروزی ایران در جنگ جلوگیری کند با این حال از نظر تکنیکی در جنگ بی طرف مانده است. ... »[١]

در خلیج فارس بیش از دو راه وجود ندارد. برقراری صلح و یا تحمیل آن به وسیله شورای امنیت و با همکاری قدرت های بزرگ و یا تشدید جنگ و کشیده شدن قدرت های خارجی در آن. "آنتونی پارسونز" سفیر سابق انگلیس در ایران و نماینده سابق این کشور در سازمان ملل متحد با اعلام این مطلب، معتقد است که در روش اول باید سازمان ملل دو طرف متخاصم را به این امر قانع سازد که به علل فراوانی نیاز به صلح دارند اما به تنهایی قادر به تحقق این امر نیستند و نیاز به یک وساطت بین المللی خواهند داشت. پارسونز در ادامه با اشاره به عملکرد شورای امنیت، بر این نکته بسیار مهم روانی تأکید می کند که ایران سازمان ملل را به خاطر مواضع قبلی اش بی طرف نمی داند و این سازمان ابتدا باید بر این امر فائق آید. وی می افزاید: «گام نخست، قطعنامه ٥٩٨ بود که برداشته شد و گام بعدی باید تحریم فروش اسلحه باشد که با وجود رژیم صدام، ایران با آن صلح نخواهد کرد و لذا باید اقدامات سازمان ملل در جهت آرام سازی اوضاع باشد و باید تلاش کند درگیری های زمینی را کاهش دهد، مانع از سرگیری "جنگ نفتکش ها" شود و خطوط کشتی رانی در خلیج فارس را خالی از مین نگاه دارد. بی تردید قدم اول به سود عراق خواهد بود. اقدامات مذکور تشنج بین المللی را کاهش داده و این امکان را به ناوگان های خارجی می دهد که از خلیج فارس خارج شوند.»

آنتونی پارسونز برای رسیدن به هدف فوق چنین پیشنهاد می کند: «اولاً نباید به ایران اجازه داد تا بی نهایت پاسخ قاطع خود را درمورد قطعنامه آتش بس به تأخیر اندازد. اگر ایران همچنان قطعنامه مذکور را نادیده بگیرد، باید شورای امنیت به مرحله اعمال اجباری تحریم فروش سلاح به ایران وارد شود. درنتیجه از احتمال دست زدن به تهاجمات گسترده و نگرانی از پیامدهای پیروزی ایران در جنگ که انگیزه اصلی تحرکات و فعالیت های جاری سازمان ملل بوده است، می کاهد.

دوم: باید به عراقی ها تصریح کرد که درصورت ازسرگیری جنگ نفتکش ها با یک تحریم تسلیحاتی مشابه روبه رو خواهد شد و این امر نقش بازدارنده قاطعی خواهد داشت.

سوم: مانعی نمی بینم که سازمان ملل ناوگانی مرکب از کشورهای غیرعضو دائم شورای امنیت برای مین یابی به خلیج فارس اعزام دارد، علی رغم اینکه بر دشواری این کار واقف می باشم. البته گفتن این هم به مراتب آسان تر از به اجرا درآوردنش در مقر سازمان ملل است. اما ظاهراً به جز این راهی غیر از کشیده شدن به جنگی شدیدتر که قدرت های خارجی در آن درگیر می شوند وجود ندارد و این چیزی است که در طول هفت سال جنگ خونین و تأسف بار به شکل معجزه آسایی از وقوع آن احتراز شده است.»[٢]

[١] ٥١. مأخذ ١٠، ص ١٦، واشنگتن خبرگزاری رویتر، ٧/٧/١٣٦٦.

[٢] ٥٢. مأخذ ٣٨، ص ١٦.