١- جمهوری اسلامی ایران همکاری خود را با جناب عالی جهت اجرای قطعنامه ٥٩٨ -١٩٨٧- با حسن نیت و نگرش مثبت آغاز کرده به امید آنکه چنین تلاش هایی بتواند صلح و امنیت را به منطقه بازگرداند و ریشه های تجاوز را بخشکاند. چنین تلاشی را علی رغم اشکالات اساسی در قطعنامه مذکور شروع کرد. جمهوری اسلامی ایران در این روند موضع سازنده و دائمی خود را جهت نیل به حل و فصل عادلانه و همه جانبه حفظ کرده است.

٢- عراق علی رغم ادعای پذیرش قطعنامه ٥٩٨، از هیچ فرصتی جهت ایجاد موانع مختلف در اجرای طرح جناب عالی فروگذاری ننموده است. برای مثال در طرح جناب عالی، قطعنامه ٥٩٨ به عنوان مجموعه ای لاینفک مورد بحث قرار گرفته است و اجزاء آن تماماً به طور برابر مهم هستند و اقدامات می بایست جهت اجرای کلیه مفاد صورت پذیرد. در حالی که عراق صریحاً چنین عقیده ای را رد کرده است و معتقد است که قطعنامه می بایست براساس سیر ترتیبی آن اجرا شود. بدیهی است رژیم متجاوز عراق نه تنها با اجرای قطعنامه های همانند قطعنامه ٥٩٨ مخالف است بلکه این قطعنامه را هم در گفتار و هم در عمل رد کرده است.

٣- نقش سازمان ملل جهت کمک به تلاش های دبیرکل حائز اهمیت می باشد و می بایست مورد توجه واقع شود. دولت ایالات متحده از هیچ فرصتی جهت سنگ اندازی در اقدامات دبیرکل دریغ ننموده است. به علاوه، هنوز رایزنی های دبیرکل در تهران پایان نیافته بود که دولت ایالات متحده اعلام کرد که رایزنی های وی هیچ ثمره ای در برنداشته است. در حالی که رئیس جمهوری اسلامی ایران در پیام خود به مجمع عمومی مورخ ٢٢ سپتامبر ١٩٨٧ اعلام کرد که مأموریت دبیرکل به تهران و گزارش وی به شورای امنیت "سازنده" و "هدف دار" بوده است. دولت ایالات متحده با تبلیغات سیاسی از پیش تعیین شده اعلام کرد که ایران قطعنامه را رد کرده است که تلاش های دبیرکل با ناکامی مواجه شود و شورای امنیت به سوی اتخاذ قطعنامه دیگری جهت اعمال مجازات هایی علیه جمهوری اسلامی ایران گام بردارد. طراحان این قبیل جنگ تبلیغاتی به نظر می رسد که فراموش کرده اند که جمهوری اسلامی ایران بدون توجه

[١] ٤١. سند شماره S/١٩١٦٦ شورای امنیت سازمان ملل، ٣٠ سپتامبر ١٩٨٧، ترجمه مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ.