تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٥ - تفسير عليين در انتظار ابرار است

به لطف خدا مى‌نگرند، به جمال بى‌مثال او، به انواع نعمتهاى بهشتى، و به زيبائيهاى خيره‌كننده‌اى كه در بهشت برين است مى‌نگرند، چرا كه يكى از مهمترين لذات انسانى" لذت ديد و نگاه" است.

*** سپس مى‌افزايد:" هر گاه به چهره‌هاى آنها بنگرى طراوت و خرمى و نشاط نعمت را در آن مى‌بينى" (تَعْرِفُ فِي وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ النَّعِيمِ‌).

اشاره به اينكه نشاط و سرور و شادى در چهره‌هايشان موج مى‌زند و نيازى به سؤال نيست، به عكس دوزخيان كه اگر در چهره‌هايشان بنگرى غم و رنج و اندوه و بدبختى و بيچارگى از چهره‌هايشان نمايان است.

" نضرة" همانگونه كه قبلا هم اشاره كرده‌ايم به معنى طراوت و نشاطى است كه در صورت صاحبان زندگى مرفه نمايان است.

*** بعد از نعمت" تخت" و" نگاه" و" آرامش و نشاط" اشاره به نعمت ديگرى يعنى شراب بهشتيان كرده، مى‌افزايد:" به آنها از شراب زلال دست نخورده سربسته مى‌نوشانند" (يُسْقَوْنَ مِنْ رَحِيقٍ مَخْتُومٍ‌).

شراب طهورى كه مانند شراب آلوده و شيطانى دنيا معصيت‌زا و جنون آفرين نيست، بلكه هوش و عقل و نشاط و عشق و صفا مى‌آفريند.

غالب مفسران" رحيق" را به معنى شراب خالص گرفته‌اند، شرابى كه هيچگونه غش و ناخالصى و آلودگى در آن وجود ندارد، و تعبير به" مختوم" كه در فارسى امروز به جاى آن" دربسته" و" پلمپ" شده به كار مى‌رود، نيز تاكيدى بر خلوص و پاكى و دست‌نخوردگى آن است.

علاوه بر اين استفاده از چنين ظرفها نشانه احترام خاص به ميهمان مى‌باشد،