تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٧

" بدانيد تنها با ذكر خدا دلها آرام مى‌گيرد" (رعد- ٢٨).

چنين نفسى هم اطمينان به وعده‌هاى الهى دارد، و هم به راه و روشى كه برگزيده مطمئن است، هم در اقبال دنيا و هم در ادبار دنيا، هم در طوفانها، و هم در حوادث و بلاها، و از همه بالاتر در آن هول و وحشت و اضطراب عظيم قيامت نيز آرام است.

منظور از بازگشت به سوى پروردگار به عقيده جمعى از مفسران بازگشت به ثواب و رحمت او است، ولى بهتر آن است كه گفته شود بازگشت به سوى خود او است، يعنى در جوار قرب او جاى گرفتن، بازگشتى معنوى و روحانى نه مكانى و جسمانى.

آيا اين دعوت به بازگشت به سوى پروردگار تنها در قيامت است، و يا از لحظه جان دادن و پايان گرفتن عمر؟

سياق آيات البته مربوط به قيامت است، هر چند تعبير خود اين آيه مطلق و گسترده است.

تعبير به" راضيه" به خاطر آن است كه تمام وعده‌هاى پاداش الهى را بيش از آنچه تصور مى‌كرد قرين واقعيت مى‌بيند، و آن چنان فضل و رحمت خدا شامل حال او مى‌گردد كه يكپارچه رضا و خشنودى مى‌شود و اما تعبير به" مرضية" به خاطر اين است كه مورد قبول و رضاى دوست واقع شده است.

چنين بنده‌اى، با چنان اوصاف، و با رسيدن به مقام رضا و تسليم كامل، حقيقت عبوديت را كه گذشتن از همه چيز در طريق معبود است دريافته، و در سلك بندگان خاص خدا گام نهاده، و مسلما جايى جز بهشت براى او نيست.

در بعضى از تفاسير آمده است كه اين آيات در مورد" حمزه سيد الشهداء" نازل شده، ولى با توجه به اينكه اين سوره مكى است اين در حقيقت نوعى‌