تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٦ - تفسير مؤمنان در برابر كورههاى آدمسوزى!

مسلما چنين كارى در مقابل يك جرم بزرگ و گناه آشكار انجام مى‌گيرد، نه در مقابل ايمان به خداوند توانا و شايسته هر گونه حمد و ستايش، و اين نشان مى‌دهد كه تا چه حد فرهنگ آن قوم منحط و تحريف يافته بود كه بزرگترين افتخارات نزد آنها بزرگترين جرم و گناه بود.

به هر حال اين شبيه چيزى است كه در آيه ٥٩ سوره مائده آمده كه ساحران بعد از ايمان به موسى و تهديد به شكنجه و قتل از ناحيه فرعون، به او گفتند: وَ ما تَنْقِمُ مِنَّا إِلَّا أَنْ آمَنَّا بِآياتِ رَبِّنا:" تو انتقامى از ما نمى‌گيرى مگر از اين جهت كه به آيات پروردگارمان ايمان آورده‌ايم".

تعبير به" عزيز" (قدرتمند شكست ناپذير) و" حميد" (شايسته هر گونه ستايش و داراى هر گونه كمال) در حقيقت پاسخى است به جنايتهاى آنها، و دليلى است بر ضد آنان، يعنى مگر ايمان به چنين خدايى جرم و گناه است؟! و در ضمن تهديد و هشدارى نيز به اين شكنجه‌گران در طول تاريخ محسوب مى‌شود كه خداوند عزيز و حميد در كمين آنها است.

در حقيقت اين چهار وصف از اوصافى است كه شايستگى براى عبوديت را مسلم مى‌كند، قدرت و توانايى، واجد هر گونه كمال بودن، مالكيت آسمانها و زمين، و آگاهى از همه چيز.

در ضمن بشارتى است به مؤمنان كه خدا حاضر و ناظر است و صبر و شكيبايى‌