تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٣ - نكته راه خودسازى

لواحق الجهالة و الذنوب، فى اعتقاداتهم و اعمالهم:

" براى چيست كه مى‌بينم مردم را هنگامى كه در شب طعامى نزدشان حاضر كنند حتما چراغ مى‌افروزند تا ببينند چه غذايى در شكم خود وارد مى‌سازند؟

ولى به غذاى روحشان اهميت نمى‌دهند، و چراغ عقل را به وسيله علم روشن نمى‌سازند، تا از عوارض جهالت و گناهان در اعتقادات و اعمال سالم بمانند" [١] نظير همين معنى را فرزندش امام مجتبى ع فرموده:

عجبت لمن يتفكر فى ماكوله، كيف لا يتفكر فى معقوله، فيجنب بطنه ما يؤذيه، و يودع صدره ما يرديه‌

:" عجب دارم از آنها كه به غذاى جسم خود مى‌انديشند، اما در غذاى روح دقت نمى‌كنند، خوراك زيانبار را از شكم خود دور مى‌دارند، اما قلب را با مطالب مهلك آكنده مى‌كنند" [٢] ٥- بعد به خاطر بياورد كه صيحه گوش‌خراش محشر همه را از خواب مرگ بيدار مى‌كند، و انسان را در برابر اعمالش قرار مى‌دهد و آن چنان اوضاع محشر هولناك است كه انسان عزيزترين عزيزانش را فراموش مى‌كند، بايد بينديشد آيا امروز كارى مى‌كند كه در آن روز چهره‌اى خندان و مسرور و نورانى داشته باشد، يا چهره‌اى زشت و عبوس و تاريك؟ و از هم اكنون خود را براى آن روز آماده كند.

خداوندا! به ما توفيق خودسازى مرحمت كن.

پروردگارا! ما را از غذاى جان‌پرور روحى محروم مفرما.

بار الها! پيش از صيحه محشر ما را از خواب گران بيدار نما.

آمين يا رب العالمين پايان سوره عبس‌

[١] و [٢] سفينة البحار جلد ٢ صفحه ٨٤ ماده طعم.