تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٥ - ٣- مگر لعن خدا كافى نيست؟

زيرا كسى كه بال و پر خود را با آتش كفر و دشمنى با حق سوخته مسلما در آن جهان قدرت پرواز ندارد، و سقوطش در" دركات دوزخ" حتمى است، و چون عالم ديگر جاى تحصيل وسيله نيست براى هميشه در چنين وضعى خواهد ماند.

اين موضوع درست به آن مى‌ماند كه انسان بر اثر شهوترانيها و هوسبازيها از روى علم و عمد چشمهاى خود را از دست بدهد و تا پايان عمر مجبور شود، نابينا بماند.

بديهى است اين سرنوشت مخصوص كافرانى است كه از روى علم و عمد راه كفر و دشمنى با حق را بپيمايند (توضيح بيشتر را در باره مساله خلود در جلد ٩ صفحه ٢٣٩ ذيل آيه ١٠٧ و ١٠٨ سوره هود مطالعه فرمائيد).

*** ٢- اين آيه يكتايى خداوند را به طورى كه هر گونه انحراف و شرك را نفى مى‌كند بيان كرده است، گاه و بيگاه به موجوداتى كه داراى صفات منحصر به فرد و به اصطلاح يكتا هستند برخورد مى‌كنيم، اما ناگفته پيدا است كه همه آنها در يك يا چند صفت مخصوص به خود ممكن است منحصر به فرد و يكتا باشند، اما خداوند در ذات يكتا است، در صفات يكتاست، در افعال يكتاست، يكتايى خدا عقلا قابل تعدد نيست، او يكتايى است ازلى و ابدى يكتايى است كه حوادث در يگانگى او اثر نمى‌كند، يكتايى او هم در ذهن است و هم در بيرون ذهن، كوتاه سخن اينكه او در يكتايى خود هم يكتاست!***

٣- مگر لعن خدا كافى نيست؟

- در آيه فوق علاوه بر لعن خداوند، لعن همه لعن كنندگان نيز نثار افرادى شده بود كه حق را كتمان مى‌كنند، در اينجا اين سؤال پيش مى‌آيد كه مگر لعن خدا به تنهايى كافى نيست؟

پاسخ اين سؤال روشن است، زيرا اين در واقع يك نوع تاكيد و ابراز تنفر