تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣١ - ٢- تبعيض در احكام خدا و انگيزه آن

به طورى كه بسيارى از مفسران نقل كرده‌اند طايفه" بنى قريظه" و" بنى نضير" كه هر دو از طوائف يهود بودند [١] و با هم قرابت نزديك داشتند به خاطر منافع دنيا با يكديگر به مخالفت برخاستند،" بنى نضير" به طايفه" خزرج" كه از مشركان مدينه بود پيوستند و" بنى قريظه" به طايفه" اوس" و در جنگهايى كه ميان آن دو قبيله روى مى‌داد هر يك از اينها طايفه هم پيمان خود را كمك مى‌كرد، و از طايفه ديگر مى‌كشت، اما هنگامى كه آتش جنگ فرو مى‌نشست، همه يهود جمع مى‌شدند و دست به دست هم مى‌دادند تا از طريق پرداختن فديه، اسيران خود را آزاد كنند، و در اين عمل استناد به حكم و قانون تورات مى‌كردند (در حالى كه اولا اوس و خزرج هر دو مشرك بودند و كمك به آنها جايز نبود و ثانيا همان قانونى كه دستور فدا را داده بود، دستور خوددارى از قتل را نيز صادر كرده بود) [٢] و يهود- همانند اقوام لجوج و نادان ديگر- از اين اعمال ضد و نقيض فراوان داشتند:

گفتيم قرآن مجيد يهود را در برابر اعمال ضد و نقيض و تبعيضشان در ميان احكام خدا شديدا مورد سرزنش قرار داده و به اشد مجازات تهديد مى‌كند، به خصوص اينكه آنها احكام كوچكتر را عمل مى‌كردند، اما در برابر احكام مهمتر يعنى قانون تحريم ريختن خون يكديگر و آواره ساختن هم مذهبان از خانه و ديارشان، مخالفت مى‌كردند.

[١]" قريظه" و" نضير" همانند" اوس" و" خزرج" دو برادر بودند كه از هر كدام طايفه‌اى به وجود آمد.

[٢] تفسير مجمع البيان و تفسير المنار و تفسير فى ظلال ذيل آيات مورد بحث.