تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩١ - ٤- مقصود از شيطان در قرآن چيست؟

مخلوقات او ديده مى‌شود كه هر يك از ديگرى حيرت‌انگيزتر است و آن عبارت است از:

١- نسبت دادن دروغ به خدا (چنان كه در جمله شماره ١٧ فصل دوم مى‌گويد: خداوند گفت از آن درخت نخوريد كه مى‌ميريد" در حالى كه نمى‌مردند بلكه دانا مى‌شدند).

٢- نسبت بخل به خداوند- (چنان كه در جمله ٢٢ فصل سوم مى‌گويد:

كه خدا نمى‌خواست آدم و حوا از درخت علم و حيات بخورند و دانا شوند و زندگى جاويدان پيدا كنند).

٣- امكان وجود شريك براى خداوند- (چنان كه در همان جمله مى‌گويد:

آدم پس از خوردن از درخت نيك و بد همچون يكى از ما" خدايان" شده است).

٤- نسبت حسد به خداوند (چنان كه از همان جمله استفاده مى‌شود كه خداوند بر اين علم و دانشى كه براى آدم پيدا شده بود رشك برد!).

٥- نسبت جسم به خداوند (چنان كه از فصل سوم استفاده مى‌شود كه خداوند به هنگام صبح در خيابانهاى بهشت مى‌خراميد)! ٦- خداوند از حوادثى كه در نزديكى او ميگذرد بى‌خبر است! (چنان كه در جمله ٩ مى‌گويد صدا زد آدم كجايى و آنها در لابلاى درختان خود را از چشم خداوند پنهان كرده بودند) [١] (البته نبايد فراموش كرد كه اين افسانه‌هاى دروغين از نخست در تورات نبوده و بعدا به آن افزوده شده است).

٤- مقصود از شيطان در قرآن چيست؟

كلمه" شيطان" از ماده" شطن" گرفته شده، و" شاطن" به معنى" خبيث و پست" آمده است و شيطان به موجود سركش و متمرد اطلاق مى‌شود، اعم از انسان‌

[١]- قسمت مقايسه معارف قرآن و تورات از كتاب قرآن و آخرين پيامبر از صفحه ١٢٧- ١٣٢ اقتباس شده است.