تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٤ - تفسير رنگهاى غير خدايى را بشوئيد!

به ارث برده است مى‌شود.

قرآن بر اين منطق بى اساس، خط بطلان مى‌كشد و مى‌گويد: بهتر اين است كه به جاى رنگ ظاهر و رنگهاى خرافاتى و تفرقه‌انداز، رنگ حقيقت و خدايى را بپذيريد تا روح و جانتان از هر آلودگى پاك گردد.

راستى چه تعبير زيبا و لطيفى است؟ اگر مردم رنگ خدايى بپذيرند يعنى رنگ وحدت و عظمت و پاكى و پرهيزكارى.

رنگ بى رنگى و عدالت و مساوات و برادرى و برابرى.

و رنگ توحيد و اخلاص، مى‌توانند در پرتو آن به همه نزاعها و كشمكشها كه" هر گاه بى رنگى اسير رنگ شود" به وجود مى‌آيد، از ميان بردارند، و ريشه‌هاى شرك و نفاق و تفرقه را بر كنند.

در حقيقت اين همان بى رنگى و حذف همه رنگها است.

در احاديث متعددى از امام صادق ع در تفسير اين آيه نقل شده كه" مقصود از:" صِبْغَةَ اللَّهِ‌" آئين پاك اسلام است‌ [١] اين حديث نيز اشاره به همان است كه در بالا گفته شد.

*** و از آنجا كه يهود و غير آنها گاه با مسلمانان به محاجه و گفتگو برمى‌خاستند و مى‌گفتند: تمام پيامبران از ميان جمعيت ما برخاسته، و دين ما قديمى‌ترين اديان و كتاب ما كهنترين كتب آسمانى است، اگر محمد نيز پيامبر بود بايد از ميان ما مبعوث شده باشد! گاه مى‌گفتند:" نژاد ما از نژاد عرب براى پذيرش ايمان و وحى آماده‌تر است، چرا كه آنها بت‌پرست بوده‌اند و ما نبوديم.

و گاه خود را فرزندان خدا مى‌ناميدند و بهشت را در انحصار خودشان!

---

[١] نور الثقلين جلد ١ صفحه ١٣٢.