تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٧ - تفسير تنها ما بر حقيم!

آنچه به موسى و عيسى و پيامبران (ديگر) از طرف پروردگار داده شده است، و ما جدايى در ميان آنها قائل نمى‌شويم، و در برابر فرمان خدا تسليم هستيم (و تعصبات نژادى و اغراض شخصى سبب نمى‌شود كه بعضى را بپذيريم و بعضى را رها كنيم).

١٣٧- اگر آنها نيز به آنچه شما ايمان آورده‌ايد، ايمان بياورند هدايت يافته‌اند، و اگر سرپيچى كنند از حق جدا شده‌اند، و خداوند دفع شر آنها را از شما مى‌كند و او شنونده و دانا است.

شان نزول:

در شان نزول اين آيات از ابن عباس چنين نقل شده كه چند نفر از علماى يهود و مسيحيان نجران با مسلمانان بحث و گفتگو داشتند: هر يك از اين دو گروه خود را اولى و سزاوارتر به آئين حق مى‌دانست و ديگرى را نفى مى‌كرد، يهوديان مى‌گفتند: موسى پيامبر ما از همه پيامبران برتر است و كتاب ما تورات بهترين كتابها است، عين همين ادعا را مسيحيان داشتند كه مسيح بهترين راهنما و انجيل برترين كتب آسمانى است، و هر يك از پيروان اين دو مذهب مسلمانان را به مذهب خويش دعوت مى‌كردند، آيات فوق نازل شد و به آنها پاسخ گفت.

خود پرستى و خودمحورى معمولا سبب مى‌شود كه انسان حق را در خودش منحصر بداند، همه را بر باطل بشمرد و سعى كند ديگران را به رنگ خود در آورد چنان كه قرآن در نخستين آيه مورد بحث مى‌گويد:" اهل كتاب گفتند يهودى يا مسيحى شويد تا هدايت يابيد"! (وَ قالُوا كُونُوا هُوداً أَوْ نَصارى‌ تَهْتَدُوا).

بگو آئينهاى تحريف يافته هرگز نمى‌تواند موجب هدايت بشر گردد" بلكه‌