تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٠ - تفسير ابراهيم انسان نمونه

و معنوى بود مورد بررسى قرار گرفت.

از مجموع اين بحثها به خوبى استفاده شد كه اين پيامبر بزرگ مى‌تواند يك الگو و اسوه براى همه حق طلبان جهان باشد، و مكتب او به عنوان يك مكتب انسانساز مورد استفاده همگان قرار گيرد.

بر اساس همين مطلب در نخستين آيه مورد بحث چنين مى‌گويد:" چه كسى- جز افرادى كه خود را به سفاهت افكنده‌اند- از آئين پاك ابراهيم روى‌گردان خواهد شد" (وَ مَنْ يَرْغَبُ عَنْ مِلَّةِ إِبْراهِيمَ إِلَّا مَنْ سَفِهَ نَفْسَهُ‌).

آيا اين سفاهت نيست كه انسان، آئينى را با اين پاكى و درخشندگى رها كند و در بيراهه‌هاى شرك و كفر و فساد گام بگذارد؟ آئينى كه با روح و فطرت انسان آشنا و سازگار است، و با عقل و خرد هماهنگ، آئينى را كه هم آخرت در آن است و هم دنيا، رها كرده و به سراغ برنامه‌هايى برود كه دشمن خرد و مخالف فطرت و تباه كننده دين و دنيا است.

سپس اضافه مى‌كند:" ما ابراهيم را (به خاطر اين امتيازات بزرگش) برگزيديم و او در جهان ديگر از صالحان است" (وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ‌).

آرى ابراهيم، برگزيده خدا و سر سلسله صالحان است، و به همين دليل بايد" اسوه" و" قدوه" باشد.

" به خاطر بياوريد هنگامى را كه پروردگار به او گفت در برابر فرمان من تسليم باش، او گفت در برابر پروردگار جهانيان تسليم شدم" (إِذْ قالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعالَمِينَ‌).