تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣١ - ٤- حق تلاوت چيست؟

مى‌شود تنها قانونى كه مى‌تواند مايه نجات انسانها گردد قانون و هدايت الهى است، چرا كه علم بشر هر قدر تكامل يابد باز آميخته به جهل و شك و نارسايى در جهات مختلف است، و هدايتى كه در پرتو چنين علم ناقصى پيدا شود، هدايت مطلق نخواهد بود، تنها كسى مى‌تواند برنامه" هدايت مطلق" را رهبرى كند كه داراى" علم مطلق" و خالى از جهل و نارسايى باشد و او تنها خدا است.

- اين تعبير تعبير پر معنايى است و خط روشنى براى ما در برابر قرآن مجيد و كتب آسمانى مشخص مى‌سازد، چرا كه مردم در برابر اين آيات الهى چند گروهند:

گروهى تمام اصرارشان بر اداى الفاظ و حروف از مخارج آن است آنها دائما در فكر وقف و وصل و حروف يرملون و شد و مدند و كمترين اهميتى به محتوى و معنى، تا چه رسد به عمل كردن به آن، نمى‌دهند، به گفته قرآن اينها همانند حيوانى هستند كه كتابهايى بر او حمل شده باشد (كَمَثَلِ الْحِمارِ يَحْمِلُ أَسْفاراً- سوره جمعه آيه ٥).

گروهى ديگر از الفاظ فراتر رفته و در معانى دقت مى‌كنند و در ريزه‌كاريها و نكات قرآن مى‌انديشند و از علوم آن آگاهند اما از عمل خبرى نيست!.

ولى گروه سومى هستند كه مؤمنان راستينند، قرآن را به عنوان يك كتاب عمل، و يك برنامه كامل زندگى پذيرفته‌اند، خواندن الفاظ و انديشه در معانى و درك مفاهيم اين كتاب بزرگ را مقدمه‌اى براى عمل مى‌دانند، و لذا هر زمان قرآن مى‌خوانند روح تازه‌اى در كالبد آنها پيدا مى‌شود، تصميم و اراده تازه، آمادگى و اعمال تازه، و اين است حق تلاوت.

در حديثى از امام صادق ع در تفسير اين آيه مى‌خوانيم كه فرمود:

يرتلون آياته، و يتفقهون به، و يعملون باحكامه، و يرجون وعده، و يخافون‌