تفسير نمونه ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٣ - ٢- احاطه خطيئه چيست؟
اين يك قانون كلى در باره گنهكاران از هر قوم و ملت و گروه و جماعت است.
١- كسب" سيئة"
" كسب" و" اكتساب" به معنى تحصيل كردن چيزى از روى اراده و اختيار است، بنا بر اين جمله" بَلى مَنْ كَسَبَ سَيِّئَةً" اشاره به كسانى است كه با علم و اختيار مرتكب گناهان مىشوند و تعبير" كسب" شايد از اين نظر باشد كه گنهكار در يك محاسبه كوتهبينانه انجام گناه را به سود خويش و ترك آن را به زيان خود مىپندارد، اينها همان كسانى هستند كه در چند آيه بعد به آنها اشاره كرده مىگويد: آنها آخرت را به زندگى دنيا فروختهاند لذا تخفيفى در مجازاتشان نيست.
" خطيئه" در بسيارى از موارد به معنى گناهانى است كه از روى عمد تحقق نيافته، ولى در آيه مورد بحث، به معنى گناه كبيره [١] و يا آثار گناه [٢] است كه بر قلب و جان انسان مىنشيند.
[١] تفسير كبير فخر رازى ذيل آيه.
[٢] تفسير الميزان ذيل آيه.