از همان روز اول نزول تورات عمرش تا امروز بود، نه اينكه بگويد اين حكم هميشگى تورات را من باطل مى‌كنم، و به همين جهت بود كه در گفتار خود (در سوره آل عمران) هم فرمود:

(مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْراةِ وَ لِأُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْكُمْ)[١] و به حكم آيه‌(قَدْ جِئْتُكُمْ بِالْحِكْمَةِ وَ لِأُبَيِّنَ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِي تَخْتَلِفُونَ فِيهِ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُونِ)[٢] از ميان مسائلى كه مورد اختلاف بنى اسرائيل بود تنها پاره‌اى را بيان كرد.

(وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ)- اين قسمت از آيه به قسمت دوم از رسالت آن جناب اشاره دارد، هم چنان كه جمله‌(مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْراةِ) به قسمت اول از رسالتش اشاره داشت.

[توضيح اينكه مفهوم بشارت دادن عيسى ٧ به آمدن پيامبر اسلام ٦ اين است كه دين اسلام اتم و اكمل است‌]

و اين را هم مى‌دانيم كه بشارت عبارت است از خبرى كه شنونده از شنيدنش خوشحال گردد، و معلوم است كه چنين خبرى چيزى جز از خيرى كه بشنونده برسد و عايد او شود، نمى‌تواند باشد، و خيرى كه از بعثت پيامبر و دعوت او انتظار مى‌رود اين است كه با بعثتش باب رحمت الهى به روى انسانها باز شود، و در نتيجه سعادت دنيا و عقبايشان به وسيله عقائد حقه، و يا اعمال صالح، و يا هر دو تامين گردد. و بشارت به آمدن پيامبرى بعد از پيامبرى ديگر- با در نظر گرفتن اينكه پيغمبر سابق دعوتش پذيرفته شده، و جا افتاده، و با در نظر داشتن وحدت دعوت دينى در همه انبياء- وقتى تصور دارد و داراى خاصيت بشارت است كه پيامبر دوم دعوتى پيشرفته‌تر، و دينى كامل‌تر آورده باشد، دينى كه مشتمل بر عقائد حقه بيشتر، و شرايع عادلانه‌تر براى جامعه، و نسبت به سعادت بشر در دنيا و آخرت فراگيرتر باشد، و گرنه انسانها از آمدن پيامبر دوم چيز زائدى عايدشان نمى‌شود، و از بشارت آمدنش خرسند نمى‌گردند.

با اين بيان روشن گرديد كه جمله‌(وَ مُبَشِّراً بِرَسُولٍ يَأْتِي مِنْ بَعْدِي) هر چند از اين نكته خبرى نداده، اما معنايش مى‌فهماند كه آنچه پيامبر احمد ٦ مى‌آورد پيشرفته‌تر و كاملتر از دينى است كه تورات متضمن آن است، و آنچه عيسى (ع) بدان مبعوث شده در حقيقت واسطه‌اى است بين دو دعوت.

در نتيجه كلام عيسى بن مريم را اين طور بايد معنا كرد:(إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً ...)، من فرستاده‌اى هستم از ناحيه خداى تعالى به سوى شما تا شما را به سوى‌

[١] تصديق كننده آنچه پيش روى من است از تورات و تا حلال كنم بعضى چيزهايى را كه بر شما حرام شده بود. سوره آل عمران، آيه ٥٠.

[٢] سوره زخرف، آيه ٦٣.