ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٤ - بيان آيات اشاره به مفاد كلى سوره مباركه طور و بيان مقصود از طور

بيان آيات [اشاره به مفاد كلى سوره مباركه طور و بيان مقصود از طور ]

غرض اين سوره تهديد و انذار كسانى است كه هر آيتى را تكذيب نموده و همواره با حق عناد مى‌ورزند. مى‌خواهد اينگونه كفار را به عذابى كه براى روز قيامتشان آماده كرده بيم دهد و به همين منظور با سوگندهايى غليظ، از وقوع چنين عذابى و تحقق آن در قيامت خبر مى‌دهد و مى‌فرمايد: عذاب آن روز، ايشان را رها نخواهد كرد تا بر آنان واقع شود، و هيچ گريزى از آن ندارند.

سپس پاره‌اى از صفات آن عذاب و آن ويل را كه عذابى است عمومى و جدا ناشدنى بيان مى‌كند، و در مقابل، قسمتى از نعمتهاى اهل نعيم آن روز را كه همان متقين هستند شرح مى‌دهد، همانهايى كه در دنيا در ميان اهل خود به شفقت رفتار مى‌كردند، و خدا را به ايمان مى‌خواندند، و به يكتايى مى‌ستودند.

و آن گاه شروع مى‌كند به توبيخ مكذبين، كه نسبت‌هاى ناروايى به رسول خدا ٦ و به قرآن و دين حقى كه بر آن جناب نازل شده مى‌دادند.

و در پايان، سوره را با تكرار همان تهديدها ختم نموده، رسول گرامى خود را دستور مى‌دهد به اينكه پروردگار خود را تسبيح گويد. و اين سوره به شهادت سياق آياتش، در مكه نازل شده است.

و الطور بعضى‌[١] از مفسرين گفته‌اند: طور به معناى مطلق كوه است، و هر كوهى را طور مى‌گويند، و ليكن استعمالش در آن كوهى كه موسى (ع) با خداى تعالى سخن گفت غلبه يافته، و در آيه مورد بحث هم مناسبتر آن است كه همان كوه منظور باشد، چون سوگند همواره به چيزى مى‌خورند كه نوعى قداست داشته باشد، و از ميان كوه‌ها اين كوه است كه خداى تعالى مقدسش دانسته، و پر بركتش ساخته است، هم چنان كه در آيه‌(وَ طُورِ سِينِينَ)[٢] نيز به آن سوگند ياد كرده و در آيه‌(وَ نادَيْناهُ مِنْ جانِبِ الطُّورِ الْأَيْمَنِ)[٣] از آن نام‌

[١] روح المعانى، ج ٢١، ص ٢٦.

[٢] سوره تين، آيه ٢.

[٣] سوره مريم، آيه ٥٢.