ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٤١٧ - چند روايت در باره ازدواج با زنان كافر و توضيحى در باره جمع بين آيه و لا تمسكوا بعصم الكوافر و آيه و المحصنات من الذين أوتوا الكتاب

مؤلف: از ظاهر اين حديث برمى‌آيد كه امام (ع) خواسته است كلمه شى‌ء را به زن تفسير كند.

و در كافى به سند خود از ابان از امام صادق (ع) روايت كرده كه فرمود:

بعد از آنكه رسول خدا ٦ مكه را فتح كرد با مردان بيعت فرمود. سپس زنان آمدند تا بيعت كنند، خداى تعالى اين آيه را فرستاد(يا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذا جاءَكَ الْمُؤْمِناتُ يُبايِعْنَكَ ...). هند گفت: خدا شرط كرده كه اولاد خود را به قتل نرسانيم و ما اين كار را كرده‌ايم، بچه‌هايى را بزرگ كرديم و بعد كشتيم. ام حكيم دختر حارث بن هشام همسر عكرمة بن ابى جهل هم عرضه داشت: يا رسول اللَّه! اين معروفى كه خدا شرط كرده تو را در مورد آن معصيت نكنيم، چيست؟ فرمود: اين است كه لطمه به صورت نزنيد، و چهره خود را نخراشيد، و موى خود مكنيد، و گريبان چاك نكنيد، و جامه سياه نپوشيد، و صدا به واويلا بلند نكنيد. زنان مكه پذيرفتند، و با آن جناب بر طبق اين شرايط بيعت كردند.

هند پرسيد: چه جور بيعت كنيم، رسول خدا ٦ فرمود: من با زنان مصافحه نمى‌كنم، لذا دستور داد قدحى آب آوردند، خودش دست در آب نهاد، و بيرون آورد و فرمود حال دست خود را در اين آب كنيد[١].

مؤلف: روايات در اين معانى بسيار زياد وارد شده، هم از طرق شيعه و هم از طرق اهل سنت.

و در تفسير قمى به سند خود از عبد اللَّه بن سنان روايت آورده كه گفت: من از امام صادق (ع) از معناى جمله شريفه‌(وَ لا يَعْصِينَكَ فِي مَعْرُوفٍ) سؤال كردم، فرمود:

معروف همان امورى است كه خداى تعالى بر زنان واجب كرده، مانند نماز و زكات و هر عمل خير ديگرى كه به ايشان دستور داده‌[٢].

مؤلف: اين روايت شاهد رواياتى است كه معروف را تفسير مى‌كرد به اينكه لطمه به صورت نزنيد، و چه نكنيد و چه نكنيد، و در بعضى از آنها آمده كه فرمود: و عشوه‌گرى‌هاى دوران جاهليت را ترك كنيد. و همه اينها از باب اشاره به بعضى از مصاديق آن است.

[١] كافى، ج ٥، ص ٥٢٧، ح ٥.

[٢] تفسير قمى، ج ٢، ص ٣٦٤.