ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٦٦٠ - بحث روايتى(رواياتى متعدد دال بر اينكه امير المؤمنين

دنبال اين فرمايش آيه‌( وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ) نازل شد[١].

و در همان كتاب است كه ابو نعيم در كتاب حليه از على (ع) نقل كرده كه گفت: رسول خدا ٦ فرمود: يا على خدا مرا دستور داده كه تو را نزديك كنم، و تعليمت دهم تا تو فرا بگيرى، پس از آن اين آيه نازل شد:(وَ تَعِيَها أُذُنٌ واعِيَةٌ) پس اى على تو هستى اذن واعيه (گوش فرا گيرنده) علم من‌[٢].

مؤلف: اين معنا در تفسير برهان هم از سعد بن عبد اللَّه آمده كه او به سند خود از امام صادق (ع) آن را روايت كرده‌[٣]. و نيز از كلينى‌[٤] است كه او به سند خود از آن جناب نقل كرده. و نيز از ابن بابويه‌[٥] است كه او هم به سند خود از جابر از امام صادق (ع) نقل كرده است.

و باز همين مطلب را از ابن شهرآشوب از حلية الاولياء از عمر بن على آورده، و از واحدى در كتاب اسباب النزول از بريده آورده، و از ابى القاسم بن حبيب، در تفسير خود از زر بن حبيش از على (ع) نقل كرده است‌[٦].

و كوتاه سخن اينكه: صاحب غاية المرام اين مطلب را از طرق شيعه و سنى در شانزده حديث آورده‌[٧]. و صاحب تفسير برهان گفته: محمد بن عباس در اين باره سى حديث از طرق شيعه و سنى آورده است‌[٨].

[١] ( ١ و ٢) الدر المنثور، ج ٦، ص ٢٦٠.

[٢] ( ١ و ٢) الدر المنثور، ج ٦، ص ٢٦٠.

[٣] تفسير برهان، ج ٤، ص ٣٧٥.

[٤] اصول كافى، ج ١، ص ٣٥٠.

[٥] تفسير برهان، ج ٤، ص ٣٧٥.

[٦] تفسير برهان، ج ٤، ص ٣٧٦، ح ٩.

[٧] غاية المرام، باب ٦٩، ص ٣٦٦.

[٨] تفسير برهان، ج ٤، ص ٣٧٦.