ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٣٨٥ - بحث روايتى(رواياتى در باره بعضى اسماء و صفات خداوند، و در باره محاسبه نفس و نظر در اعمال)

است. و اينكه فرمود قبل از خلقت عالم ملكى قادر بود و بعد از خلقت ملكى جبار شد در حقيقت خواسته است ملك را كه از صفات فعل است، به قدرت ارجاع دهد، كه از صفات ذات است تا تحققش قبل از ايجاد فرض داشته باشد.

و در كافى به سند خود از هشام جواليقى روايت كرده كه گفت: از امام صادق (ع) از معناى كلام خدا كه مى‌فرمايد:(سُبْحانَ اللَّهِ) پرسيدم كه منظور از آن چيست؟ فرمود: منظور منزه بودن خدا (از نواقص) است‌[١].

و در نهج البلاغه است كه: خداى تعالى خالق است، اما نه با حركت و رنج‌[٢].

مؤلف: ما تعدادى از روايات وارده در اسماى حسناى خدا و شمار آنها را در بحث از اسماى حسنى در جلد ششم اين كتاب آورديم.

و در روايت نبوى معروف آمده كه: حاسبوا انفسكم قبل ان تحاسبوا وزنوا قبل ان توزنوا و تجهزوا للعرض الاكبر- از نفس خود حسابكشى كنيد، قبل از آن كه از شما حساب بكشند، و خود را بسنجيد، قبل از آن كه شما را بسنجند، و براى روز قيامت آماده شويد [٣].

و در كافى به سند خود از ابى الحسن ماضى (ع) روايت آورده كه فرمود:

كسى كه روز به روز به حساب نفس خود رسيدگى نمى‌كند از ما نيست (آن كس از ما است كه روز به روز به حساب خود برسد) اگر عمل نيكى داشت شكرش نسبت به خدا بيشتر شود و اگر عمل زشتى داشت از خدا طلب مغفرت نموده، توبه كند[٤].

مؤلف: قريب به اين معنا رواياتى ديگر است، و ما رواياتى از ائمه اهل بيت (ع) در معناى ذكر خدا در ذيل تفسير آيه‌(فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ ...)[٥] و آيه‌(يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً)[٦] نقل كرديم، اگر كسى بخواهد مى‌تواند بدانجا مراجعه كند.

[١] اصول كافى، ج ١، ص ١١٨، ح ١١.

[٢] نهج البلاغه، خطبه ١٥٢.

[٣] وسائل الشيعة، ج ١١، ص ٣٨٠، ح ٩.

[٤] اصول كافى، ج ٢، ص ٤٥٣، ح ٢.

[٥] سوره بقره، آيه ١٥٢.

[٦] سوره احزاب، آيه ٤١.