ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٣٨ - بحث روايتى(رواياتى در باره مراد از آيه و سبح بحمد ربك حين تقوم )

بدون غفلت خداى تعالى را تسبيح گويد.

بحث روايتى [ (رواياتى در باره مراد از آيه:(وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ ...))]

در تفسير قمى در ذيل جمله‌(وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ حِينَ تَقُومُ) آمده كه امام فرمود: منظور از آن، تسبيح در نماز شب، و منظور از جمله فسبحه خود نماز شب است‌[١].

مؤلف: اين معنا در مجمع البيان از زرارة و حمران و محمد بن مسلم از امام باقر و از امام صادق (ع) روايت شده.[٢] و نيز در همان كتاب به سند خود از حضرت رضا (ع) روايت كرده كه فرمود: منظور از ادبار سجود، چهار ركعت نافله‌اى است كه بعد از نماز مغرب خوانده مى‌شود، و منظور از ادبار نجوم دو ركعت نافله‌اى است كه قبل از نماز صبح خوانده مى‌شود[٣].

مؤلف: ذيل اين روايت در مجمع البيان از امام باقر و امام صادق (ع) آمده‌[٤] و قمى هم آن را به سند خود از زراره از امام باقر (ع) آورده است‌[٥].

و از طرق اهل سنت هم در عده‌اى از روايات آمده كه: رسول خدا ٦ هر وقت از جاى خود برمى‌خاست خدا را حمد و تسبيح مى‌كرد و مى‌فرمود: اين كفاره مجلس است‌[٦]، ليكن تفسير بودن اين معنا براى آيه خيلى روشن نيست.

[١] تفسير قمى، ج ٢، ص ٣٣٣.

[٢] مجمع البيان، ج ٩، ص ١٧٠.

[٣] تفسير قمى، ج ٢، ص ٣٣٣.

[٤] مجمع البيان، ج ٩، ص ١٧٠.

[٥] فروع كافى، ج ٣، ص ٤٤٤، ط تهران.

[٦] الدر المنثور، ج ٦، ص ١٢٠.