ترجمه تفسیر المیزان - علامه طباطبایی - الصفحة ٢٨٠ - بحث روايتى(رواياتى در ذيل آيه مربوط به انفاق قبل از فتح و بعد از فتح، گفتگوى منافقان و مؤمنان در قيامت و روايتى در باره آرزوى دراز)

مفتون و هلاك كرديد، امام فرمود: يعنى با نافرمانى خدا خود را هلاك كرديد و تربصتم و ارتبتم فرمود: يعنى همواره در انتظار بوديد و شك داشتيد.

و سپس در باره جمله‌(فَالْيَوْمَ لا يُؤْخَذُ مِنْكُمْ فِدْيَةٌ) فرمود: به خدا سوگند منظور يهود و نصارى نيست، بلكه همين مسلمان اهل قبله است:(مَأْواكُمُ النَّارُ هِيَ مَوْلاكُمْ) فرمود يعنى آتش اولى و سزاوارتر است براى شما[١].

مؤلف: منظور امام از اهل قبله، منافقين از مسلمانان هستند.

و در كتاب كافى به سند خود از ابان بن تغلب روايت كرده كه گفت: از امام صادق (ع) شنيدم مى‌فرمود: زنهار، از آرزوى (دور و دراز) بپرهيزيد، كه خرمى زندگى شما را مى‌برد، و ديگر هيچ يك از نعمتهايى كه به شما داده‌اند در نظرتان خرم و قانع كننده نمى‌شود، همين آرزوها باعث مى‌شود آنچه موهبت و عطا كه خداى عز و جل به شما ارزانى داشته در نظرتان كوچك و بى‌ارزش شود، و چون آنچه داريد ناچيز و بى‌ارزش شد، و آنچه نداريد و آرزويش را مى‌پرورانيد به دست نمى‌آوريد سراسر عمرتان به حسرت مى‌گذرد[٢].

[١] تفسير قمى، ج ٢، ص ٣٥١.

[٢] تفسير نور الثقلين، ج ٥، ص ٢٤٢ به نقل از كافى.