به این حساب است که قرآن همه چیز ، حتی اشیایی نظیر سنگ و آهن را " نازل شده " تلقی می‌کند : « و انزلنا الحدید »[١] .
ما آهن را فرود آوردیم .
بدیهی است که منظور این نیست که همه اشیاء و از آن جمله آهن را از مکانی به مکانی دیگر انتقال داده‌ایم . آری ، آنچه در این جهان است " حقیقت " و " اصل " و " کنه " آن در جهانی دیگر است که جهان غیب‌ است و آنچه در آن جهان است " رقیقه " اش ، " ظل " و " سایه " اش ، مرتبه تنزل یافته‌اش در این جهان است [٢] .
چرخ با این اختران نغز خوش و زیباستی صورتی در زیر دارد آنچه در بالاستی

صورت زیرین اگر با نردبان معرفت

بر رود بالا همی با اصل خود یکتاستی

صورت عقلی که بی‌پایان و جاویدان بود با همه و بی‌همه مجموعه و یکتاستی

این سخن را در نیابد هیچ فهم ظاهری

گر ابونصرستی و گر بوعلی سیناستی

قرآن همچنانکه تحت عنوان " غیب " نوعی ایمان و بینش را درباره‌ هستی عرضه می‌دارد و لازم می‌شمارد ، احیانا تحت عناوین دیگر این مطلب را بیان می‌کند ، از قبیل ایمان به " ملائکه " یا ایمان به رسالت رسل ( ایمان به وحی ) : « آمن الرسول بما انزل الیه من ربه و المؤمنون کل آمن بالله و ملائکته و کتبه و رسله »[٣] .

[١] حدید / . ٢٥ [٢] رجوع شود به تفسیر المیزان [ متن عربی ] : ج / ٧ ذیل آیه ٥٩ سوره‌ انعام . [٣] بقره / . ٢٨٥