گذشته از اینها اگر دو خدا و یا بیشتر می‌بود ، الزاما دو اراده و دو مشیت و یا بیشتر دخالت داشت و همه آن مشیتها به نسبت واحد در کارها مؤثر می‌بود و هر موجودی که می‌بایست موجود شود ، باید در آن واحد دو موجود باشد تا بتواند به دو کانون منتسب باشد و باز هر یک از آن دو موجود نیز به نوبه خود دو موجود باشند و در نتیجه هیچ موجودی پدید نیاید و جهان نیست و نابود باشد . این است که قرآن کریم می‌گوید : « لو کان فیهما الهة الا الله لفسدتا »[١] .
اگر خدایان متعدد غیر از ذات احدیت وجود می‌داشت آسمان و زمین تباه‌ شده بودند .

عبادت و پرستش

شناخت خدای یگانه به عنوان کاملترین ذات با کاملترین صفات ، منزه از هرگونه نقص و کاستی ، و شناخت رابطه او با جهان که آفرینندگی و نگهداری‌ و فیاضیت ، عطوفت و رحمانیت است ، عکس العملی در ما ایجاد می‌کند که‌ از آن به " پرستش " تعبیر می‌شود .
پرستش نوعی رابطه خاضعانه و ستایشگرانه و سپاسگزارانه است که انسان‌ با خدای خود برقرار می‌کند . این نوع رابطه را انسان تنها با خدای خود می‌تواند برقرار کند و تنها در مورد خداوند صادق است ، در مورد غیر خدا نه صادق است نه جایز . شناخت خداوند به

[١] انبیاء / ٢٢