جهان بینی توحیدی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٠

شده است . از مجموع آنچه گفتیم روشن شد که توحید عملی - اعم از توحید عملی فردی و توحید عملی اجتماعی - عبارت است از یگانه شدن فرد در جهت یگانه پرستی‌ خدا و نفی هرگونه پرستش قلبی از قبیل هواپرستی ، پول پرستی ، جاه پرستی‌ و غیره ، و یگانه شدن جامعه در جهت یگانه پرستی حق از طریق نفی طاغوتها و تبعیضها و بی‌عدالتیها . فرد و جامعه تا به یگانگی نرسد به سعادت نائل‌ نمی‌گردد و جز در پرتو حق پرستی به یگانگی نمی‌رسد . قرآن کریم در سوره‌ مبارکه زمر آیه ٢٩ تفرق و تشتت شخصیت انسان و سرگردانی او و بی‌جهتی او را در نظام شرک و متقابلا یگانگی و به وحدت رسیدن و یک جهت شدن و در مسیر تکامل واقع شدن او را در نظام توحیدی چنین بیان می‌کند : « ضرب الله مثلا رجلا فیه شرکاء متشاکسون و رجلا سلما لرجل هل یستویان‌ مثلا ». خدا مثلی می‌آرود ، مثل مردی که بنده چند فرد بدخوی ناسازگار است ( که‌ هر کدام با خشونت و بدخویی او را به سویی فرمان می‌دهند ) و مردی دیگر که‌ تسلیم یک فرد است . آیا این دو مانند یکدیگرند ؟ انسان در نظام شرک هر لحظه به سویی و به جانب قطبی کشیده می‌شود ، خسی‌ است بر دریا ، موجها هر لحظه او را در جهتی با خود می‌برند ، اما در نظام‌ توحیدی مانند یک کشتی مجهز به دستگاه‌های راهنمایی است ، در یک حرکت‌ منظم و هماهنگ تحت فرمان مقامی خیرخواه .