بخشیدن به اصول جهان بینی است . و با توجه به اینکه یک ایدئولوژی ، ایمان می‌طلبد و جذب شدن ایمان به‌ یک مکتب ، علاوه بر اعتقاد به جاودانگی و تغییر ناپذیری اصول - که‌ مخصوصا جهان بینی علمی فاقد آن است - مستلزم حرمتی است که در حد قداست‌ ، روشن می‌شود که یک جهان بینی آنگاه تکیه گاه یک ایدئولوژی و پایه‌ ایمان قرار می‌گیرد که رنگ و صبغه مذهبی داشته باشد . از مجموع بیانات گذشته نتیجه می‌شود که یک جهان بینی آنگاه می‌تواند تکیه گاه یک ایدوئولوژی قرار گیرد که استحکام و وسعت تفکر فلسفی و قدس‌ و حرمت اصول مذهبی را داشته باشد .

معیار خوبی جهان بینی

جهان بینی خوب و عالی آن است که : اولا قابل اثبات و استدلال باشد ، به عبارت دیگر ، از ناحیه عقل و منطق حمایت شود . ثانیا به حیات و زندگی معنی بدهد ، اندیشه لغو و بیهوده بودن زندگی را و اینکه همه راهها به پوچی و هیچی منتهی می‌شود ، از ذهنها خارج سازد . ثالثا آرمان ساز و شوق انگیز و آرزوخیز باشد . رابعا قدرت تقدس بخشیدن به هدفهای انسانی و اجتماعی داشته باشد . خامسا تعهدآور و مسؤولیت ساز باشد . منطقی بودن یک جهان بینی زمینه پذیرش عقلی آن را فراهم می‌سازد و آن‌ را در اندیشه‌ها قابل قبول می‌کند ، ابهامها و تاریکیهایی