جهان بینی توحیدی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٧

قرآن کریم موجودات محسوس و مشهود را " آیات " ( نشانه ها ) می‌نامد ، یعنی هر موجودی به نوبه خود نشانه‌ای از هستی نامحدود و از علم ، قدرت‌ ، حیات و مشیت الهی می‌باشد . از نظر قرآن مجید سراسر طبیعت مانند کتابی است که از طرف مؤلفی دانا و حکیم تالیف شده است و هر سطر بلکه‌ هر کلمه اش نشانه‌ای از دانایی و حکمت بی‌منتهای مؤلف خود دارد . از نظر قرآن هر اندازه بشر با نیروی علم ، به شناخت اشیاء نائل گردد ، بیش از پیش به آثار قدرت و حکمت و عنایت و رحمت الهی واقف می‌گردد .
هر علمی از علوم طبیعت در عین اینکه از یک نظر طبیعت شناسی است ، از دیده ای دیگر و با نظری عمیق تر ، خداشناسی است .
برای آنکه با منطق قرآن درباره طبیعت شناسی به منظور خداشناسی آشنا شویم ، به عنوان نمونه یک آیه از آیات بسیار قرآن را در این زمینه ذکر می‌کنیم : « ان فی خلق السموات و الارض و اختلاف اللیل و النهار و الفلک التی‌ تجری فی البحر بما ینفع الناس و ما انزل الله من السماء من ماء فاحیا به‌ الارض بعد موتها و بث فیها من کل دابة و تصریف الریاح و السحاب المسخر بین السماء و الارض لایات لقوم یعقلون »[١] .
همانا در آفرینش آسمانها و زمین ، آمد و شد ( گردش ) شب و روز ، کشتیهایی که به سود بشر دریا را طی می‌کنند ، آبی که خدا از بالا فرود می‌آورد و بدین وسیله زمین مرده را از نو جان می‌دهد و انواع جاندارها را در روی زمین می‌پراکند ، چرخش بادها و ابر که میان زمین و آسمان به‌